Pavilionesque 1/2016

Mehr zum Buch

Teatr lalkowy z natury bywa miniaturowy, a lalki występują w rozmiarze zabawek, przedmiotów do przechowywania, fetyszy, talizmanów i innych małych obiektów, które łatwo zgubić. Frances Glessner Lee, pionierka medycyny sądowej, stworzyła 18 dioram odtwarzających brutalne zabójstwa, ukazując mistrzostwo miniatury. Nie wszystkie lalki są jednak miniaturowe; w Teatrze Bread and Puppet występują giganty, a japoński artysta Yotsuya Simon również tworzy duże lalki. W spektaklach Tadeusza Kantora manekiny, połączone z ciałem aktora, symbolizują duchy zmarłych i postaci z dzieciństwa. Fascynująca jest twarz lalki, z szeroko otwartymi oczami i lekko rozchylonymi ustami, przypominająca postać złożoną z niepasujących kawałków. Dzikie usposobienie lalki, jej skłonność do zabawy i opowiadania zmyślonych historii przywołuje wspomnienia beztroskiego dzieciństwa. Lemuel Guliwer, tajemniczy podróżnik, więziony przez Liliputów i odwiedzający krainę gigantów, jest jednym z najbarwniejszych bohaterów dzieciństwa. Książka Jonathana Swifta, opublikowana w 1726 roku, wciąż inspiruje polityczną wyobraźnię i stawia fundamentalne pytania o naturę ludzką. Magazyn Pavilioneque zaprasza do odkrywania świata teatru i sztuki, a także małych teatrów, które są niczym dalekie wyspy. Lalki nie są tym, czym się wydają!