Er is maar één zon

Mehr zum Buch

Het centrale thema in deze roman van Zhang Jie is de kloof tussen Chinezen en buitenlanders, vooral westerlingen. Met ironie ontmaskert de schrijfster de schone schijn die mensen om zich heen hebben opgebouwd. Het verhaal volgt een delegatie rond chemicus Sima Nanjiang op een congres in Europa. Zhang Jie beschrijft met humor de belevenissen van de bescheiden geleerde en zijn medereizigers, ambtenaren die de reis als beloning voor hun trouwe dienst beschouwen. De cultuurschok die de Chinezen ervaren door de kapitalistische overvloed en directe westerse zeden is aanzienlijk. Kleine en grote rampen, zoals de consumptie van hondenvoer door de delegatieleider, blijven niet uit. Tussen de belevenissen van de reizigers door komen andere Chinezen en buitenlanders in contact en conflict. Er zijn meisjes die westerlingen proberen te verleiden en 'handige jongens' uit het westen die zich met Chinese wijsheid willen verrijken. Zhang Jie toont zich wederom een scherp psychologe en ontrafelt de karakters van zowel Chinese als westerse personages. Ze benadrukt dat mensen, ongeacht hun afkomst, minder van elkaar verschillen dan vaak wordt aangenomen; 'Wij waren allemaal niet meer dan potsenmakers in één en hetzelfde toneelstuk in hetzelfde theater...'