Paul Léautaud Reihenfolge der Bücher (Chronologisch)

Tout l'art du grand Guitry et tout le bonheur du théâtre dans ces 23 pièces courtes.

Unter dem Zeichen der Vergänglichkeit rekreieren die Gedichte von Alkohol eine ganze Welt: die Orte, an die das Leben des Autors ihn geführt hat, und die Erinnerungen, die sie miteinander verknüpfen, ebenso wie die großen weiblichen Figuren, die sein Leben durchzogen. Sie sind gleichzeitig durchdrungen von einer Kultur, die sowohl populär als auch gelehrt ist, was es dem Dichter ermöglicht, das Erbe der Vergangenheit zu bewahren und sich gleichzeitig der Modernität des Alltags zu öffnen – seien es Plakate oder Flugzeuge. Es wäre ein Irrtum zu glauben, dass dieser Band, der die Poesie des 20. Jahrhunderts einleitet, bei seiner Veröffentlichung 1913 ein Buch der Zäsur sei. Genährt von alten wie auch neuen Gedichten, schöpft der Gesang Apollinaires, dessen Oralität so kraftvoll ist, aus dem regelmäßigen Vers wie aus dem freien Vers. Für den Dichter zählt nicht das bloße Vergnügen am Neuen: Hier ist allein seine Freiheit entscheidend und das, was ihm die unverwechselbare Stimme eines Lyrismus diktiert, der uns nie aufgehört hat zu berühren.

Übers. u. Nachw. von Ernst Jünger 1980 84 S. gebundene Ausgabe Zürich : Verlag der Arche - Stuttgart : Klett-Cotta, Mit Schutzumschlag

Paul Léautaud is 'een geval' geweest in de Franse literatuur. Altijd bezig met zichzelf, asociaal, zijn leven lang een grondige afkeer van de mensheid colporterend, een vagebond, een authentieke anti-conformist, maar óók de schepper van een onvergelijkelijk literair oeuvre. Hij werd geboren in 1872, zoon van een souffleur en een toneelspeelster, die hem van stond af aan vrijwel volledig aan zijn lot overlieten. In 1889 leert hij Jeanne Marié kennen, 'het meisje met de gouden haren', dat zijn minnares wordt maar hem in 1892 meedeelt liever met een ander te willen trouwen. Over deze jeugdliefde publiceert hij in 1906 in het tijdschrift Mercure de France zijn Amours - Jeugdliefde, dat samen met z'n eerste boekje met herinneringen, Le petit ami, en het sublieme In memoriam eigenlijk zijn enige 'scheppende werk' vormt. Want Léautaud is bij uitstek de man van de korte baan, die zijn hele leven vrijwel niets anders heeft gedaan dan dat eigen leven beschrijven. Maar liefst achttien dikke delen dagboeken schreef hij bij elkaar: het laatste deel verscheen in 1966 bij Mercure de France, de uitgeverij waarvan hij jarenlang secretaris is geweest. Hij leidde een teruggetrokken bestaan, te midden van zijn vele katten en honden. In 1956 sterft hij met deze laatste woorden: 'En laat me nou verdomme met rust!'