Sylvia Witteman Reihenfolge der Bücher (Chronologisch)

Met de apocalyps viel het mee afgelopen jaar chez Witteman, al leidde een val van oma tot de app-groep ‘heup doet leven’. De röntgenfoto van het bekken waar Witteman ooit uit tevoorschijn was gekomen bracht kitscherige gevoelens met zich, en navenante tranen. De avondklok bleek ook te omzeilen zónder de aanschaf van een geit, al was dat misschien juist wel aardig geweest omdat Artis dicht was; een van de weinige écht akelige bijverschijnselen van corona. Ook werd de shampoo voor normaal haar afgeschaft, een gril van het grootkapitaal die ongetwijfeld zal worden teruggedraaid als iedereen er net aan gewend is. Er zijn de nodige luxeproblemen rond tompoucebier en een tuinkaboutertekort, maar ook stadsconversaties zijn alom te beluisteren, van vileine uitwisselingen tussen de verwende spes patriae tot een visgraatjas met een haaiengrijns of een oude dame die genuanceerd onderhandelt met haar oppashond. En zelfs als zich een echt noodgeval aandient – bijvoorbeeld een even aantal bloemen – komt alles toch nog goed. Want God helpt hen die zichzelf helpen, en anders doen de eendjes het wel.

We zijn in een fout vakantiepark in Zuid-Europa, in een postkantoor, in een ziekbed, op de markt, in een spookcafé, in een beschimmeld Limburgs huisje, het station van Maastricht, een volle tram, de slijmerige regen. Sylvia Witteman kijkt om zich heen en verwondert zich over de merkwaardigheden van het dagelijks leven. Waarom verkoopt de Hema geen shirts met "Cute little vakkenvuller' erop? Waarom zou iemand in godsnaam een tatoeage nemen van een verwarmingsradiator? Waarom zou iemand een opgezette kat in een bruidsjurkje hijsen? Waarom zijn er al oliebollen in oktober? Op deze vragen is geen antwoord, behalve: tragiek is overal. Niemand is later prinses, sinterklaasgedichten worden verhaspeld en als je eendode poes begraaft dan krijgt ze zand in haar oogjes. Het enige dat je kunt doen is een saucijzenbroodje eten en verder met je leven. We zijn hier immers niet in China; we zijn zomaar ergens beland.

Er is een hoop te zeggen voor thuisblijven. Je kunt tegenwoordig alles laten bezorgen, van roti speciaal tot kattengrit, bh’s in moeilijke maten en obscure oude meisjesboeken. De Chinezen laten zelfs westerse steden nabouwen. Die krijgen windmolens, trapgeveltjes en de Brug der Zuchten zonder dat roteind te hoeven vliegen. Lekker kijken naar al die uitheemse wereldwonderen, een kommetje rijst met kippenknietjes onder handbereik, en daarna fijn slapen in je eigen bed. Naar buiten gaan heeft echter ook zijn bekoring. Naast vrijuit zeuren kun je dan bijvoorbeeld zelf je bloemen uitzoeken, of eens naar een snoeivormpark om een levenslange fascinatie voor keurig in vorm geknipt struweel uit te leven. Of veldonderzoek doen bij de Hema wanneer de worst in zijn geheel in de ban lijkt te zijn gedaan, en spieden naar horden terneergeslagen prille worstweigeraars. In deze nieuwe bundel een keur aan binnen- en buiten observaties, niet eens allemaal somber getoonzet.

Een nieuwe worp Witteman-columns: felrealistisch proza met een lach en een traan, een bron van genoegen voor boekenwurmen en ongeschoolde arbeiders van alle leeftijden. Over eetgedrag van reizigers in de eerste klas; Disneydwergen op kindergraven en de gedroomde inrichting van publieke toiletten (uniseks en met een loket met warmen kroketten). Geen mens kan zonder!

In 50, so what steken bekende en onbekende vrouwen en een enkele man elke vrouw die vijftig is of de magische grens nadert, hilarisch en eerlijk een hart onder de riem. Met bijdragen van onder anderen Linda de Mol, Saskia Noort, Kluun, Jan Heemskerk, Aaf Brandt Corstius, Hedy d'Ancona, Sylvia Witteman, Sunny Bergman en Britta Böhler.

De gehaaide schoolpleinmoeder, de wandelende wijnfles, de zeikerd, de bemoeimoeder, de tijd voor mezelf-moeder, de bescheidenheid zelve, de begrijpende echtgenote, de kandidaat-stiefmoeder, de goedbedoelende vriendin, de poezenmoeder, de betweter, de vermoeide juf en de vrouw met smetvrees. De gekke wijven-columns die Sylvia Witteman voor LINDA. schrijft, werden in korte tijd uiterst populair. Witteman neemt de Nederlandse vrouw in al haar onthutsende varianten kritisch onder de loep. En dat doet ze op een manier zoals we van haar gewend zijn: met onnavolgbare humor en een venijnig oog voor de pijnlijke details.

Marjolijn van Kooten is een cabaretier die worstelt met angst om van huis te gaan en voor grote groepen mensen op te treden, wat uitdagend is voor haar vak. Bijna drie miljoen Nederlanders hebben een angststoornis, maar velen durven hier niet over te praten uit schaamte. Marjolijn sprak jarenlang met niemand over haar eigen angststoornis, totdat paniekaanvallen haar huisarrest oplegden. Ze transformeerde van een zelfverzekerde twintiger naar een angstig en bezorgd persoon. Angststoornissen kunnen iedereen treffen, ongeacht status of intelligentie, en zelfs Bekende Nederlanders delen deze ervaringen. In haar boek en theatervoorstelling wil Marjolijn het taboe rond angstklachten doorbreken, omdat het moeilijk is om je angstig en depressief te voelen en daarover te zwijgen. Met de hulp van haar psychiater werkte ze aan haar angsten en herontdekte ze haar passie voor theater en schrijven. Na het volgen van een theateropleiding won ze in 2010 zilver op het Amsterdams Kleinkunst Festival. Sindsdien reist ze met haar voorstelling door het land, gesteund door medicijnen en haar psychiater, die altijd binnen handbereik is.