Elenek hamaika urte ditu, biolina jotzen duen nobio makarra bat, eta neba jaioberri bat: Xabat. Parkera edo kalera ateratzen direnean, jende guztiak egiten dio kasu niniari, amari, Eleneri... baina inork ez du ikusten aita: ikusezina bihurtu ote da? Umorea eta abenturak elkartzen ditu Julen Gabiriaren nobela honek; zinema-zaletasuna, neskamutilen arteko harremanak, gizarteak aita-amen zereginak nola ikusten dituen... Hori guztia ederrago eta dibertigarriago egiten dute Patxi Gallegoren marrazki jenialek.
Han goitik itsasoa ikusten da romania, batez ere Euskal Herrian eta Toskanean kokatuta, eta protagonista nagusia herritarrak dira. Liburuak 1933 eta 1943 bitarteko hamarkada bat irudikatzen du, faxismoaren eta gerra garaia – baina dena den, herriak bere heroiak ditu: txirrindulariak. Julen Gabiriak amets moduko, batzuetan surrealista den giroa sortzen du kaleidoskopio moduko romani batean, non etengabe injustiziaren aurkako borroka entzuten den. Roman Alberdik, haurtzaroan, 1935eko Euskal Herriko Itzulian Gino Bartali txirrindulari ospetsua ikusten du eta aitarenarekin izandako liskar baten ondorioz, bat-batean txirrindulariaren admiratzaile sutsu bihurtzen da. Urte batzuk geroago, Roman, beste milaka euskal haur bezala, Frantziara bidaltzen dute Espainiako Gerra Zibiletik ihes egiteko. Han, Gino Bartali bigarren aldiz ikusten du: Tour de France da eta Roman hamabost urteko mutila da, pelotonera sartu dena bere bizikleta astunarekin. Orduan, Bartali bat-batean ondoan agertzen da eta Romani ur botila bat ematen dio. Oraindik esperientzia horretatik eraginda, Romanek urte batzuen buruan Italiako Ponte a Emara joatea erabakitzen du, bere idoloa bizi den lekuan.
