Begin 1965 arriveert een groep jongeren uit Peking in de Tuin der Literaten, het agrarisch werkkamp voor hoofdstedelijke hogescholen en universiteiten. Opgepakt als reactionair student zullen zij daar een jaar lang 'heropvoeding door arbeid' ondergaan. In het kamp ontstaat een bizar leven van vriendschappen en ruzies, verraad en botsingen met de kampleiding.
Na het einde van de Culturele revolutie trad in China een politieke klimaatverandering in, die sterke uitwerking had op de cultuur als geheel. Er ontstond een sfeer van grotere artistieke vrijheid, waarbinnen ook het literaire leven weer langzaam op gang kwam. De verhalen en gedichten in deze bundel zijn representatief voor de 'nieuwe' literatuur die na 1976 tot stand gekomen is. Ze worden nog in meer of mindere mate gedragen door revolutionair idealisme, maar nieuw is dat ze thema's aansnijden die vóór de Chinese lente volkomen taboe waren, zoals liefde, sociaal onrecht, wantoestanden op het platteland, problemen van jonge mensen als gevolg van de Culturele Revolutie en de gevoelens van het individu. Hierdoor ontstaat een belangwekkend beeld van het leven in het huidige China. Diverse van de opgenomen verhalen werden bekroond en ook de verfilmingen die twee ervan beleefden, werden in China enthousiast ontvangen.