Maurice Heerdink Bücher

Jessie heeft nog nooit een jochie als William ontmoet. Hij is slim, heel slim. Jessie is onder de indruk van zijn genieuze intelligentie. Maar wanneer hij stil is, is het tijd voor Jessie om zich zorgen te maken. Wanneer ze erachter komt dat hij zijn uitvindingen op haar wil testen, is het al te laat... Jessie hoorde achter zich het geluid van een sleutel die in het slot werd gestoken. Daar was hij! Ze aarzelde geen seconde en begon te rennen. Onder haar blote voeten voelde ze de vloerbedekking, en daarna het natte beton van het balkon. Ze zette af op de balustrade en een tel later vloog ze door de lucht. Haar T-shirt raakte doorweekt. Regen en wind striemden tegen haar blote benen. De val duurde maar een seconde, minder nog, maar Jessie had het gevoel dat ze uren door de lucht zweefde. Ze wist opeens zeker dat ze de afstand verkeerd had ingeschat.

Kerry stapte uit de auto en liep de oprit op. Toen hij bij de voordeur kwam, keek hij om zich heen. Uit niets bleek dat hij werd verwacht. Het vervallen huis maakte een verlaten indruk. Kerry dacht aan Amanda's stem over de telefoon. Hoe zou ze er uitzien? Hij belde aan. Geen reactie. Kerry drukte opnieuw op de bel. Het bleef stil. Nadat Kerry nog een paar keer had aangebeld, gaf hij de moed op. Hij wilde zich omdraaien om terug te gaan naar de auto, toen het gordijn voor het raam naast de deur plotseling een stuk openging. Een straal licht viel naar buiten. Kerry bleef staan. Er was dus tóch iemand thuis...

Nog met haar kleren aan viel Tess boven op haar bed. Opeens was ze doodmoe en ze viel in een onrustige slaap. Allerlei beelden flitsten door haar hoofd en ze droomde dat ze werd achtervolgd door koplampen. Iemand legde iets om haar nek. Tess voelde een dik touw dat langzaam om haar keel werd aangetrokken. Haar ogen vlogen open en ze hapte geschrokken naar adem. De druk op haar keel was er nog. Tess voelde de glijdende bewegingen van een soepel, gespierd lichaam. Ze gaf een gil en sprong op de grond. Bevend van angst rende ze naar de deur. In haar haast om weg te komen, viel ze. In doodsangst klemde Tess haar handen om het gladde, sterke lichaam, dat zich steeds strakker om haar nek wond...

De hand waarmee Katie de telefoon vasthield, was klam en haar vingers gleden weg terwijl ze gejaagd de toetsen indrukte. "Er loopt iemand om ons huis." Katie struikelde over haar woorden. "Oké, oké," reageerde de telefonist van de alarmcentrale vermoeid. "Ik maak er wel een notitie van." Voor Katie nog iets kon zeggen, verbrak hij de verbinding. Katie duwde het gordijn een stukje opzij om te zien of er iemand in de tuin was. Ineens klonk er een schot. Bliksemsnel liet Katie zich op de vloer vallen met haar armen over haar hoofd. Ze bleef als versteend liggen. Algauw begreep ze dat ze hier niet kon blijven. Ze moest iets doen. Bevend stommelde Katie overeind, wankelde naar de telefoon en wilde de herhaaltoets indrukken. Maar ook in de hoorn was het doodstil. Geen zoemtoon meer. Ze was van iedereen verlaten.

Wendy, die alleen thuis is, voelt zich veiliger wanneer er een nieuwe buurjongen naast haar komt wonen. Maar er gebeuren steeds vreemdere dingen, waardoor ze steeds banger wordt.