Książka przedstawia historycznofilozoficzną charakterystykę Berkeleyowskiej „nowej zasady”, czyli twierdzenia „esse est percipi aut percipere” – „istnieć to być spostrzeganym lub spostrzegać”, które stanowi fundament jego systemu filozoficznego. Wykorzystano metodę wewnętrznej analizy doktryn filozoficznych, inspirowaną Étienne’em Gilsonem i Stefanem Swieżawskim, oraz teorię typów idealnych Maxa Webera. Autorzy podkreślają metafizyczny wymiar Berkeleyowskiej „nowej zasady”, proponując rekonstrukcję jej źródeł, założeń i argumentów. Kluczowym elementem analizy są Philosophical Commentaries, które pozwoliły określić kontekst intelektualny koncepcji Berkeleya, sprecyzować etapy rozwoju jego myśli oraz uchwycić rolę „nowej zasady” i wpływy kartezjanizmu, zwłaszcza myśli René Descartes’a i Nicolasa Malebranche’a, oraz sceptycyzmu Pierre’a Bayle’a. Główne wyniki książki obejmują: 1) spójną ontologiczną interpretację filozofii Berkeleya opartą na Philosophical Commentaries i „nowej zasadzie”; 2) zakwestionowanie klasyfikacji Berkeleya jako pełnego przedstawiciela tradycji empirystycznej oraz 3) sproblematyzowanie kategorii racjonalizmu i empiryzmu w kontekście historii filozofii XVII i XVIII wieku.
