Edward Hamilton Waldo Bücher

Een door uitgeverij Meulenhoff samengestelde verzameling verhalen uit het oeuvre van Theodore Sturgeon.Bevat:Xanadu (Orig. The skills od Xanadu)Het gedenkteken (Orig. Memorial)De wessenflinkel (Orig. Shottle bop)Op het scherp van het ontleedmes (Orig. Occam's scalpel)Meneer Costello, held (Orig. Mr. Costello, hero)Begaafd (Orig. Talent)De hemel zag zwart van de schepen (Orig. The sky was full of ships)Donder en rozen (Orig. Thunder and roses)De nachtmerries van parallel X (Orig. The incubi of Parallel X)De hurkel is een gelukkig dier (Orig. The hurkle is a happy beast)De teddybeer van de professor (Orig. The professor's Teddy-Bear)Er bestaat geen afweer (Orig. There is no defense)Jong geleerd (Orig. Like young)

"Theodore Sturgeon, winnaar van de International Fantasy Award, stelde een heel nieuwe collectie verhalen samen. Deze verhalen zijn representatief voor alle periodes uit zijn schrijverscarrière, van grootse science-fiction tot verbazingwekkende fantasie. Spannende vertellingen waarvan de meeste nog nooit in boekvorm verschenen zijn. Zeldzame novelles als 'De volmaakte gastheer' en 'Die andere man'. Sturgeon-classics als 'De zerkenziener', 'De volwassenheid' en 'Het meisje, dat wist waar het om ging'."

Horty was een vondeling - hij werd op een late herfstavond in een park gevonden, met alleen maar een deken om zich heen. Hij had Junky gekregen in het Tehuis en toen Armand hem had uitgekozen om te adopteren tijdens Armand's verkiezingscampagne als raadslid - een campagne die hij verloren had, maar die hij een extra menselijk trekje had willen geven door een 'arm, klein weeskind' te adopteren - was Junky een onderdeel van een transactie geweest. Horty zette Junky voorzichtig op de schrijftafel en drukte aan de zijkant op een versleten knopje. Eerst met een sprongetje, daarna aarzelender ten gevolge van het verroeste mechanisme, en tenslotte uitdagend, kwam Junky te voorschijn, een duveltje-in-een-doosje. Heel Junky's persoonlijkheid en alles wat hij voor Horty vertegenwoordigde, lag in zijn ogen. Die ogen schenen geslepen te zijn in de vorm van diamanten uit een soort glas-in-lood, waardoor ze een eigenaardig complex licht uitstraalden in zelfs het meest schemerige vertrek. Horty was er vaak van overtuigd geweest dat die ogen uit zichzelf licht gaven, hoewel hij dat nooit met zekerheid had kunnen zeggen...