Gerard Koolschijn Bücher

Eerste volledige Nederlandse vertaling van het geschiedwerk van de Atheense schrijver en militair Xenophon (ca. 428-354 v. Chr.) van de bekende vertaler van klassieke literatuur. In dit werk beschrijft Xenophon de chaotische periode van oorlogen tussen de belangrijkste Griekse steden vanaf 411 c. Chr. tot de veldslag van 362 v. Chr. die definitief een einde maakte aan de Spartaanse hegemonie. Door de onoverzichtelijke en verwarrende reeks van gebeurtenissen van die tijd en door Xenophons verteltrant, die konkreet en levendig is met veel aandacht voor voor hem interessante details maar weinig voor de grote lijn, is het verhaal geen eenheid geworden. De uitgebreide inleiding van de vertaler en het grote aantal verklarende noten zijn dan ook niet overbodig. In de goede, niet onnodige opgesmukte vertaling klinkt de originele schrijfstijl van Xenophon door. Persoonlijk vind ik het echter onhandig dat hij de oorspronkelijke indeling heeft laten varen ten gunste van een door hemzelf gemaakte indeling in hoofdstukken en jaren. Ondanks de toegevoegde concordantie met de traditionele indeling is het daardoor lastiger een passage in het Grieks na te zien. Fraaie uitgave.(Biblion recensie, Drs. E.A. Hemelrijk.)

‘ Niet één profeet is ons gebleven. Geen sterv’ling weet hoe lang dit duren zal,’ zingen de duizenden volgelingen van dominee Raave bij zijn begrafenis. Met hun profeet is de Waarheid uit Nederland verdwenen. In de hemel zal hij om hun verdoemenis lachen. De psalmtekst is uitgekozen door de vader van de hoofdpersoon, die als tienjarige tussen de galmende Raavianen staat en steeds meer verstrikt zal raken in het web van godsdienst, overspel en masochisme dat zijn ouders rond Raaves Waarheid weven. Eenmaal opgegroeid ontvlucht hij een vechthuwelijk en jonge kinderen en leeft een jaar op weinig meer dan water en brood op een eenzaam Grieks rotseiland. Teruggekeerd doet hij verwoede pogingen het leven serieus te nemen en een maatschappelijk bestaan te leiden. Tevergeefs. Uiteindelijk beschuldigt en begraaft hij zijn ouders – volgens Raaves leer, met psalmgezang en tranen. Geen sterveling weet wat hem heeft gemaakt, geen kind wat het te wachten staat.