Nazwałem go Krawat

Mehr zum Buch

Ławka w tokijskim parku staje się miejscem emocjonujących wydarzeń, gdzie spotyka się dwóch outsiderów, nieprzystosowanych do społecznych oczekiwań. W miarę jak dzielą się swoimi historiami, odkrywają nadzieję w łączącej ich więzi. Czułość można wyrazić przez jedzenie, smutek ukryć w uśmiechu, a przyjaźń staje się możliwa. Przygotowując się na ostateczne pożegnanie, bohaterowie szukają nowego początku. To melancholijna powieść o wielkiej językowej urodzie, która zachwyca prostotą, a jednocześnie ujawnia wyjątkową historię. Tematem jest akceptacja szorstkości społeczeństwa, które bywa bezwzględne. Autor ukazuje zmienne niebezpieczeństwa bycia w świecie, w którym musimy uznać naszą wrażliwość i niedoskonałość. Spotkania bohaterów są terapeutyczne, a ich rozmowy o życiu, śmierci i uczuciu obcości w nowoczesności zyskują głębię dzięki nawiązaniom do japońskiej historii i mitologii. Ta krucha opowieść, składająca się z 113 rozdziałów, ukazuje uroki życia, które w nowoczesnych społeczeństwach stają się coraz bardziej zapomniane, tworząc głęboko ludzki świat. Książka nie unika wielkich słów, takich jak wolność czy szczęście, a jej piękno jest jednocześnie pobożne, oferując równowagę w obliczu życia.