Spill

Mehr zum Buch

Dat ben ik, denkt Hedwig Langmark, terwijl ze een roman leest waarin een oude foto wordt beschreven. Het is de laatste familiefoto waarop we allemaal samen zijn: vader, moeder, mijn broers, ik, voor ons huis, in de tuin. Maar is het echt een foto van haar familie, de familie Carlsson? Dat zou ze graag willen weten en ze schrijft een brief aan de auteur. De auteur wordt nieuwsgierig, ziet een nieuw verhaal en antwoordt, waarbij ze doet alsof ze in Hedwigs voormalige ouderlijk huis woont. Er ontstaat een briefwisseling waarin Hedda, zoals ze in de familie werd genoemd, uit haar leven vertelt en de auteur ondertussen onderzoekt wat er nog over is van het leven van de familie Carlsson. Uit de brieven en ontdekkingen groeit geleidelijk een prachtig verhaal over een vrouwenschicksal in de jaren dertig, een volstrekt onconventionele roman, waarvan je je niet kunt losmaken en waarvan je tegelijkertijd het ontstaan met spanning volgt. Sigrid Combüchen vertelt poëtisch, zelfironisch, met stilistische elegantie en een uitzonderlijk oog voor de details van het dagelijks leven. Het leven straalt in deze roman, die met de Augustprijs, de hoogste Zweedse literatuurprijs, is bekroond.