Andrzej Zwoliński Reihenfolge der Bücher (Chronologisch)

Od wieków człowiek dążył do prawdy, odczytując ją na różne sposoby, jednocześnie zauważając proces zakłamywania rzeczywistości. Często jest on podejmowany świadomie, by rządzić ludźmi i zyskiwać na ich niewiedzy. Już w starożytności dostrzegano, że słowa nigdy w pełni nie oddadzą świata. Symulakry, które próbują go opisać, tworzą jedynie jego odsłony. Współczesny powrót do symulakrów pokazuje, że język reklamy, handlu, rozrywki czy obietnic politycznych ma niewiele wspólnego z rzeczywistością. Pojawiły się także nowe formy kłamstwa, takie jak postprawda, która odzwierciedla oczekiwania ludzi, ale nie ich rzeczywistość. To prawda przegłosowana przez większość, z którą mniejszość zgadza się milczeniem. W dzisiejszych czasach hejt, napędzany przez nowoczesne technologie, staje się powszechny, łącząc kłamstwo z nienawiścią i gniewem. W tej plątaninie kłamstw człowiek wciąż zadaje sobie pytanie o prawdę. Szanse na jej odnalezienie maleją, ale dla wielu pozostaje ona celem dążeń. Czy wciąż pragniemy prawdy? Czy chcemy poznać świat takim, jaki jest, unikając sztucznych imitacji dla własnego samopoczucia?

Pierwsi chrześcijanie nazywali dzień śmierci dniem narodzin dla nieba (dies natalis), a na nagrobkach z przekonaniem pisali o zmarłym: Żyje w Panu. (fragment Wstępu) Ksiądz Andrzej Zwoliński w swoim kolejnym Przewodniku przedstawia różne aspekty kultury funeralnej. Pochówek jest jednym z uczynków miłosierdzia, który możemy wyświadczyć bliźniemu. Właściwe rozumienie symbolicznych gestów, które towarzyszą ostatniemu pożegnaniu, pomaga w rozstaniu z tymi, którzy zakończyli już ziemską wędrówkę. W czasie lektury książki dowiemy się, między innymi: czym jest ars morendi; jak towarzyszyć umierającemu; w jaki sposób przeżywać żałobę? Kompendium wiedzy na temat tradycji pogrzebowych.

Używanie sakramentaliów to jedna z najbardziej niezrozumiałych praktyk w Kościele katolickim. Od początku chrześcijaństwa były one częścią życia wiernych, chociaż często uważano je za rodzaj przesądów. Wynika to z traktowania ich nie jako narzędzi łaski, lecz w sposób przesądny, magiczny, jako rodzaj chrześcijańskiego amuletu. A przecież sakramentalia są po to, aby ubogacały życie duchowe, a nie hamowały je czy wykrzywiały. Sakramentalia były ustanawiane przez Kościół i praktykowane jako znaki, które służą uświęceniu codzienności, rodzaj przedłużenia sakramentów, w których przyjmujemy łaskę Bożą.

Mistrz słowa pisanego, jest również mistrzem słowa mówionego. Od kilkudziesięciu już lat ukazują się znakomite homilie ks. prof. Andrzeja Zwolińskiego. Autor w tej publikacji dotyka ponad 50 uroczystości, świąt i wspomnień liturgicznych, które obchodzone są w liturgii Kościoła w Polsce, dając czytelnikowi bardzo dużą dawkę wiedzy i miłości do Maryi.paulini

W Polsce znacznie częściej i wyraźniej uwidacznia się symptom sekularyzacji moralnej. Wyraża się ona w tym, że Polacy w coraz mniejszym stopniu odczuwają potrzebę religijnego uzasadnienia własnych zasad moralnych i w wielu kwestiach deklarują poglądy moralne niezgodne z wyznawaną przez siebie religią. Dotyczy to także tych, którzy uważają się za głęboko wierzących czy regularnie praktykujących. Stąd rodzi się potrzeba ciągłego przypominania wiernym o podstawach moralności i formułowanie argumentów etycznych. Dotyczy to zwłaszcza tzw. nowych grzechów, które pojawiły się w kulturze w wyniku szybkiego rozwoju nowoczesnych technik, technologii i możliwości, z których może korzystać człowiek. Brak refleksji nad tymi propozycjami może okazać się nowym sposobem błądzenia, zwodzenia sumień czy mnożeniem sugestywnych argumentów za przyjęciem osła przyodzianego w skórę lwa.

Czy człowiek naprawdę jest samotną wyspą? Czy w XXI wieku potrafimy jeszcze budować zdrowe relacje? Co stanie się ze społeczeństwem, które całkowicie odrzuci Boga? Ksiądz prof. Andrzej Zwoliński uważnie przygląda się dzisiejszej kulturze i współczesnemu człowiekowi. Dostrzega, że coraz częściej doświadczamy izolacji, odosobnienia i samotności. Wielu ludzi próbuje odciąć się od korzeni swojej tożsamości, porzucić więzi łączące ich z tradycją i przeszłością. Skutki tego zachowania zaczynają być jednak tragiczne. Analizując myśli największych filozofów, autor stara się odpowiedzieć na pytanie, co zrobić, by wyrwać człowieka z pułapki samotności, w którą sam wpadł. Ks. prof. dr hab. Andrzej Zwoliński – uznawany za jednego z najwybitniejszych polskich teologów zajmujących się współczesnymi zjawiskami społecznymi, ceniony popularyzator nauczania społecznego Kościoła katolickiego, socjolog, teolog i sektolog. Znawca religii świata. Jest profesorem zwyczajnym i kierownikiem Katedry Katolickiej Nauki Społecznej na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie.

Słowa Credo każdy z nas zna na pamięć od najwcześniejszego dzieciństwa i powtarza niemal codziennie. Czy jednak na pewno rozumiemy, co one oznaczają? Czym tak naprawdę jest dla nas Trójca Święta, Boża Opatrzność, Paruzja? Recytowanymi machinalnie słowami czy przeżywaną rzeczywistością? O głównych prawdach naszej wiary, atrybutach Boga Ojca, życiu Chrystusa i darach Ducha Świętego ks. Zwoliński pisze ze znawstwem teologa i swadą kaznodziei, odwołując się do codziennych ludzkich doświadczeń, Magisterium Kościoła, nauki i sztuki. To proste, lecz głębokie ujęcie tego, w co wierzymy, pozwoli czytelnikowi na nowo przekonać się, jak niezwykłym i wspaniałym darem jest móc nazywać się dzieckiem Boga Ojca Wszechmogącego dzięki Odkupieniu w Jego Synu Jezusie Chrystusie oraz mieć Pocieszyciela i Obrońcę w Ich Świętym Duchu.

Błogosławcie a nie złorzeczcie - Andrzej Zwoliński

Proponujemy klasyczne czytanki majowe na temat odkrywania tajemnic Jasnej Góry. Oto niezaprzeczalne atuty jasnogórskich rozważań majowych: autor ks. Andrzej Zwoliński obdarzony niezwykłym talentem literackim, który pisze konkretnie, a zarazem głęboko i w zrozumiały sposób, tematyka Jasna Góra ciągle jeszcze nieodkryta i tajemnicza. Dowiesz się takich rzeczy o tym świętym miejscu jakich do tej pory nie wiedziałeś, uniwersalność rozważania mogą być wykorzystywane nie tylko jako czytanki majowe, ale również w pracy duszpasterskiej oraz do prywatnych potrzeb.

Święty złodziej, morderca, bigamista, kłamca, a nawet satanista brzmi zaskakująco i niezrozumiale. Częściej wśród świętych wymieniamy męczenników, patriarchów, papieży, biskupów, pustelników. Łatwo zapominamy, że droga do świętości może być niezwykle kręta, długa i wyboista. W katalogach świętych wszystkie kategorie ludzi są obecne i świadczą jedynie o tym, że powołaniem każdego człowieka jest świętość. Wystarczy tylko zrozumieć to i podjąć wędrówkę we właściwym kierunku

Ta książka, to prawdziwe kompendium wiedzy oraz niezbędna pomoc dla każdego, kto w sposób pełny i świadomy, pragnie uczestniczyć w liturgii. Świat liturgii pełen jest gestów, słów, postaw i znaków, których znaczenie różni się od tych, z którymi spotykamy się na co dzień. Książka jest fascynującą wędrówką po Piśmie Świętym, historii Kościoła, chrześcijaństwa i literaturze. Wybitny autor, jakim jest ks. prof. Andrzej Zwoliński, z właściwą sobie wnikliwością wprowadza czytelnika w niezwykły świat, w którym wszystko ma inny wymiar.

Tydzień męki Pańskiej to wnikliwa relacja z ostatniego tygodnia życia Zbawiciela. Autor książki ks. Andrzej Zwoliński z niezwykłą starannością i dbałością o każdy szczegół przeprowadza czytelnika dzień po dniu, a czasami minuta po minucie, przez wydarzenia Wielkiego Tygodnia. W drobiazgowy sposób wyjaśnia symbole, opisuje zaistniałe sytuacje, a także przybliża postacie będące jego uczestnikami. Nie szczędzi barwnych opisów zwyczajów, miejsc oraz mentalności współczesnych Jezusowi ludzi, zanurzając je głęboko w Piśmie Świętym oraz źródłach historycznych. Jest to bez wątpienia jedyna w swoim rodzaju książka. Dzięki niej czytelnik staje się niejako jednym z mieszkańców Jerozolimy i świadkiem dokonania się zbawienia świata. Książkę wzbogacają realistyczne ilustracje, oddające klimat tamtych wydarzeń.

Eucharystia jest spotkaniem rzeczywistym, świadomym i pełnym wiernych z Jezusem, swym Mistrzem. Nie można jej przeżywać teatralnie, traktować widowiskowo, nie znać treści, które ze sobą niesie. Są one obecne w licznych znakach, symbolach, gestach, postawach i słowach, które przez wieki chrześcijaństwa gromadziły obrzędy Mszy św. Poznanie ich jest niezbędne, aby móc świadomie uczestniczyć. Nie ma innego sposobu przygotowania własnego spotkania z Chrystusem, jak przez refleksję nad jej elementami, ich znaczeniem i wymową.

W głębi sumienia człowiek odkrywa prawo, którego sam sobie nie nakłada. Pomimo tego wie, że powininen być mu posłuszny i którego głos wzywa go zawsze tam, gdzie potrzeba do miłowania i czynienia dobra, a unikania zła. W sercu człowieka rozbrzmiewa ono nakazem nie dopuszcza dyskusji ani kontrargumentów. Sumienie bowiem to prawo wpisane w serce człowieka przez Boga. Jest obecne, chociaż często jako podpowiedź, cichy szept, który łatwo zakrzyczeć i odrzucić. Sumienie jest najtajniejszym sanktuarium człowieka, w którym przebywa on sam z Bogiem.

Litania do Najświętszego Serca Pana Jezusa została zainicjowana około 1689 roku w nurcie kultu Serca Jezusa (...). Tekst tej Litanii jest dotąd używany podczas nabożeństw pierwszych piątków miesiąca i nabożeństw czerwcowych. - ze Wstępu

Kompendium o przesądach i zabobonach, które zatruwają życie wielu współczesnych ludzi, również tych, którzy uważają się za wierzących. Autor, ks. Andrzej Zwoliński, przytacza dane statystyczne dotyczące wiary Polaków w gusła i zabobony. Wynika z nich, że przesądy są zaskakująco mocno zakorzenione w naszej mentalności, często stojąc w sprzeczności z deklarowaną wiarą w Boga i zdrowym rozsądkiem. Autor rzeczowo analizuje poszczególne rodzaje przesądów i zabobonów, dostarczając nam kompetentnej wiedzy o ich przyczynach, przejawach i konsekwencjach.

Narodziny i śmierć człowieka są wielką tajemnicą Boga, której nie możemy pojąć. To On decyduje, kiedy i jak długo każdy z ludzi ma sposobność żyć i działać, kochać i dać świadectwo wiary. To On wyznacza odpowiedni czas, a sprawą człowieka jest go dobrze przeżyć, wypełnić, zapisać. - ze Wstępu

Problemem współczesnego świata jest m.in. odrzucanie przez człowieka prawdy o sobie. W konsekwencji życie pojmuje on jako przestrzeń łatwej samorealizacji, a kultura stanowi dla niego odpowiedź na pożądania i zachcianki.Realizacja tych tak bardzo uproszczonych oczekiwań prowadzi do kultury destrukcji. Postępujący proces jej degradacji zmusza do stawiania na nowo pozornie oczywistych pytań o to, czym jest kultura, czego jest wyrazem oraz komu i czemu powinna służyć. Publikacja ta podejmuje niezwykle aktualny, a jednocześnie trudny temat i próbuje zmierzyć się z odpowiedzią na pytanie: w jaki sposób i dlaczego kultura powinna służyć budowaniu, a nie niszczeniu życia i człowieka?

Nie tak dawno Konferencja Episkopatu Polski opublikowała dokument w kwestii LGBT. Podkreśla się w nim, że Kościół nie odmawia osobom transseksualnym prawa przynależności do Kościoła. Z tym wiąże się też fakt, że nie odmawia im prawa do sakramentów świętych chrztu świętego i pozostałych sakramentów - jeśli spełniają warunki ważnego i godziwego ich przyjęcia. Debata nad LGBT najczęściej sprowadza się do ideologicznego rozumienia tego złożonego terminu. Pomija się kwestię osób, wezwanych do dojrzewania i rozwoju w duchu chrześcijańskim, w ramach Kościoła. Aby można było wspomagać osoby LGBT+ w ich duchowym rozwoju, trzeba zapoznać się z szeroką panoramą problemów psychologicznych, anatomicznych, kulturowych, społecznych, a nawet politycznych, związanych z orientacją seksualną. Brak osobowego spojrzenia na LGBT, sprowadzenia tej rzeczywistości do techniki i sloganowych pojęć, rodzi uproszczone sądy, postawy i działania. A oni dalej są osobami, oczekującymi - często bezskutecznie pomocy, nie lepsi i nie gorsi niż reszta społeczności

Wymienialność nie tylko przedmiotów, ale także ludzi, stała się w dzisiejszym świecie prawdziwą zmorą. Łatwość, z jaką człowiek dokonuje zamiany wszystkiego, co go otacza, świadczy o upadku nie tylko dotąd wyznawanych wartości czy obowiązujących wzorców postępowania, ale też o diametralnej zmianie mentalności. Coś nie działa, popsuło się, coś nie spełnia naszych oczekiwań, sensownych lub absurdalnych? Nie szkodzi, najlepiej zostawić, wyrzucić, wymienić na nowe. Wszechogarniający konsumpcjonizm zdominował obecnie niemal każdą sferę ludzkiego życia. Jakie ma to skutki dla człowieka, stającego się częścią społeczeństwa rzeczy, i co mu przyniesie o tym jest ta znakomita i niezwykle aktualna książka.

Prawdziwa miłość do ojczyzny opiera się na głębokim przywiązaniu i umiłowaniu tego, co rodzime, niezależnie od czasu i przestrzeni. (...) Siłą twórczą prawdziwego patriotyzmu jest więc najszlachetniejsza miłość (...). I choć człowiek stawia wartości ojczyste bardzo wysoko, to jednak wie, że ponad narodami jest Bóg, który jedyny ma prawo do tego, aby ustanawiać najwyższe normy moralne niezależnie od poszczególnych narodów (...). Stąd chrześcijańska miłość do ojczyzny to nie tylko troska o jej najwyższy rozwój gospodarczy, społeczny i kulturalny, ale także rozwój duchowy i religijny.

Zlo narzuca sie czlowiekowi nie potrafimy go uniknac Zlo ktore zdolamy uniknac nie jest juz zlem U podstaw rozdzwieku miedzy pragnieniami czlowieka i rzeczywistoscia lezy sila woli zakwestionowania zla Nie jest to wybor ponad ludzkie mozliwosci chociaz niezwykle trudny Juz Sokrates stwierdzil ze gdybysmy wiedzieli dokad zawioda nas zle uczynki nigdy bysmy ich nie popelnili Wynika stad ze gdy czlowiek wykonuje pewne czynnosci zle a innych dobrych unika jest ignorantem Czlowiek pije alkohol ktory mu szkodzi pali papierosy ktore skracaja mu zycie zjada artykuly po ktorych choruje niszczy milosc po ktorej pozostaje w tragicznej samotnosci porzuca Boga ktory jest jego zyciem Czlowiek w naturalny sposob odczuwa zlo jako cos obcego zlo unika wyraznie zarysowanych konturow woli formy bezosobowe mowi sie wydaje sie przestepca przed kamerami odruchowo zaslania twarz bo wie ze to co uczynil jest godne ubolewania jest negatywne Zlo nie daje mu szczescia W Byronowskim poemacie na pytanie Kaina czy jestescie szczesliwi Lucyfer odpowiada Jestesmy potezni Poczucie tej potegi nie daje szczescia nie napawa nadzieja nie uspokoi i nie daje czlowiekowi poczucia harmonii i ladu Jest krzykiem a nie slowem bezmyslna bieganina a nie praca obrazem bez wyrazu a nie portretem