Claudia de Breij Reihenfolge der Bücher (Chronologisch)

Ons eerste echte gesprek voeren we in de werkkamer van haar moeder. Zij op de donkerblauwe bank, ik in een dito fauteuil, onhandig krabbelend in het opschrijfboekje op mijn schoot. 0Het is een nieuwe Leuchtturm, zo?n chique met lijntjes en paginanummering, door deze schrijfwarenfetisjist speciaal voor dit doel aangeschaft. 0De bladzijden leeg, het omslag geel. "Waarom niet oranje?" vraagt Amalia. Pas als ik haar aankijk, zie ik haar spottende blik.0Met 'Amalia' zet Claudia de Breij de traditie voort die begon met Hella Haasse die een portret van Beatrix schreef (1955) en Renate Rubinstein die Willem-Alexander portretteerde in 1985 ter gelegenheid van hun achttiende verjaardag. 0De prinses heeft Claudia de Breij meegenomen naar plekken die voor haar belangrijk zijn, waaronder de Koninklijke Stallen, het strand en haar school. Ze hebben gesprekken gevoerd over haar motivatie om af te zien van haar toelage, over zingen voor jezelf, cocktails maken, over hoe paardrijden helpt je hoofd leeg te maken en over de voor- en nadelen van sociale media. Ook kwam aan de orde wat het koningschap en haar toekomstige rol momenteel voor haar betekenen. Het boek laat zien wie Amalia nu is door de ogen van Claudia de Breij.0Het boek bevat foto?s uit het privéarchief van de prinses.

Waarom lezen mensen zo graag de columns van Stevo Akkerman in 'Trouw'? Waarom werd hij in 2017 voor zijn columns bekroond met de Heldringprijs?0In een tijd waarin velen zo ongenuanceerd mogelijk het publieke debat opzoeken en op Twitter en in de media verhitte discussies met elkaar voeren, zoekt Akkerman altijd de nuance. Hij zet zijn lezers aan het denken en confronteert ze met 'het onverbiddelijke enerzijds-anderzijds'.

Claudia de Breij trok zich een jaar terug om te werken aan haar oudejaarsconference, een belangrijke mijlpaal in haar carrière. Ze kon echter niet vooraf onderzoeken, dus vulde ze opschrijfboekjes met knipsels en aantekeningen om grappen en verbanden te ontdekken. Haar nieuwsgierigheid leidde haar naar de vluchtelingencrisis, een urgent thema van deze tijd. In plaats van alleen te lezen, besloot ze de reis van een vluchteling naar Nederland in omgekeerde volgorde te maken. Dit bracht haar naar het azc in Utrecht, een gezinslocatie voor asielzoekers in Katwijk, de grens van Griekenland en Macedonië, en tentenkampen in Libanon. Deze ervaringen resulteerden niet alleen in een indrukwekkende conference, maar ook in ontroerende en soms grappige verhalen die haar blik op de wereld verbreedden. Ze ontdekte niet alleen andere mensen en landen, maar ook de schoonheid van het leven in Nederland. Claudia de Breij, geboren in 1975, heeft al zeven succesvolle theatervoorstellingen gemaakt, waaronder de met de Poelifinario bekroonde Hete vrede. Haar recente boek, Neem een geit, heeft meer dan 100.000 exemplaren verkocht en werd genomineerd voor de NS Publieksprijs. In 2016 ontving ze de Louis Davidsring uit handen van Herman van Veen.

Claudia de Breij (net 40, dankuwel) vraagt zich af hoe dat moet: leven. De eerste jaren zeggen ouders, leraren en andere betweters wat je wel en niet moet doen. Je zit nog in de fase 'leven voor beginners'. Maar hoe moet het als je alles eenmaal zelf mag (en moet) uitvinden? Hoe ga je dan om met vragen over liefde, dood, vriendschap, seks, werk, kinderen? Niemand die zegt hoe het moet. En dat is fijn. Maar soms ook niet. Soms zou je willen dat iemand zei: 'Dit heb ik ook gehad. En toen heb ik het zus en zo opgelost.' Dat helpt. Ze ging te rade bij wijze mannen en vrouwen die het allemaal al een keer hebben meegemaakt. Samen met haar geliefde Jessica van Geel sprak ze met Willeke Alberti, Hedy d'Ancona, Anne-Wil Blankers, Hanneke Groenteman, Nico ter Linden, Geert Mak, Erica Terpstra, Herman van Veen, Paul van Vliet en Hans Wiegel. Het leverde een boek op zoals alleen De Breij dat kan maken: hartstochtelijk, geestig, to the point en onontbeerlijk op het hobbelige pad dat 'leven voor gevorderden' heet.

amazon.de: Henri Osewoudt, dessen Mutter in einem Anflug von Wahnsinn den eigenen Mann erstach, ist von seinem Onkel Bart erzogen worden. Mit der sieben Jahre älteren Cousine Ria hat er schon früh die Wonnen der Liebe erlebt. Gerade achtzehn geworden, beschließt Osewoudt, die junge Frau zu heiraten und den Tabakwarenladen seines Vaters weiterzuführen. Schicksalhaft wird für ihn die Begegnung mit dem Offizier Dorbeck, der eines Tages das Geschäft betritt. Er hält ihn zur Mitarbeit im Widerstand an. Osewoudt führt Dorbecks Aufträge aus und verstrickt sich immer tiefer in Gewalt und Mord. Als sich Osewoudt nach der Befreiung vor Gericht verantworten soll, könnte der geheimnisumwitterte Auftraggeber die Unschuld bezeugen. Allein Dorbeck bleibt verschwunden, und Osewoudt Unschuldsbeteuerungen werden für die niederländische Polizei immer fadenscheiniger. Unglaublich spannend erzählt Willem Frederik Hermans die Geschichte eines Mannes, der sich als Held wähnt und in Schuld verstrickt.

Dat ik ooit een boek zou schrijven over zwangerschap leek me een jaar geleden nog even waarschijnlijk als dat Daphne Deckers een boek zou schrijven over de agrarische toepassingen van de rupsband in Litouwen. Praten over zwangerschapsverschijnselen vond ik wijvengezeik. Woorden als "voedingsbeha" en "zoogkompressen" kon ik alleen maar uitspreken als ik Adolf Hitler nadeed. Nu met oorlogsverklaring aan Beatrijs Smulders! Ik ben namelijk een reservevrouw. Als alle vrouwen op zijn, dan bel je mij. Mijn beste vrienden zijn mannen, ik haat winkelen en hou van praten over het ontstaan van het heelal, de nieuwe Volvo XC70 en de lippen van Angelina Jolie. En toch ben ik de aangewezen vrouw om jou door deze negen maanden heen te slepen. Want ik weet hoe het is. En mijn ervaring is dat je daar het meeste aan hebt. In Krijg nou tieten staan de verhalen van een vriendin die je zelfvertrouwen kan geven, alleen al vanwege dit simpele feit: een kind krijgen is geen kattepis. Maar als ik het kan, kan jij het zeker.