Rudi Rotthier Bücher

'Als een vis aan de haak wordt geslagen,' aldus een Egyptische dissident, 'kan hij proberen zich los te spartelen - wat de natuurlijke reactie lijkt te zijn. Wij echter dromen van een stevigere haak.' Ruim dertien maanden reisde Rudi Rotthier in opdracht van De Morgen door moslimgebied, niet op zoek naar theologische discussies maar naar gelovigen: de desolate muurklevers in de Franse havenstad Marseille, de bijgelovige fuifinummers in het lndonesische Yogyakarta, de sharia-enthousiastelingen in Nigeria en de rücksichtslose regelneven in Saudi-Arabië; de neo-hippies van Teheran die dwepen met de vrije liefde en fantaseren over naaktstranden, de getergden en de trotsen in de Emiraten, de bevreesden en de vrijgevochtenen in Libanon, de hongerlijders van Bangladesh. De verscheidenheid onder de gelovigen is adembenemend, maar behalve door het geloof zijn moslims tegenwoordig ook met elkaar verbonden door een gevoel van malaise en crisis.

'Dit is de mooiste plek van de wereld,' zegt een motorrijder over New Mexico. Hij is nooit in het buitenland geweest. 'We hebben het veiligste voedsel van de wereld,' voegt hij hier even later aan toe, terwijl hij een verjaarde sandwich uit zijn plastic verpakking scheurt. 'Wat is de hoofdstad van België?' vraagt de Greyhoundpassagier. 'Brussel.' 'Nee dat klopt niet. Noem eens een andere stad.' 'Antwerpen.' 'Dat kan hem zijn. Noem er nog een paar.' 'Gent, Luik.' 'Mmm. Maar het is in geen geval Brussel.' Amerikanen, bijna universeel verguisd, hebben nog altijd het idee dat hun land een missie heeft en dat ze, in weerwil van enkele mankementen, op weg zijn iets ronduit fantastisch te realiseren. Voor zichzelf en voor de wereld. Het land dat zichzelf bemint is het relaas van vijftien maanden in een vrijwel vreemd land, waar de bedelaar een droom deelt met de president, en waar de realiteit vrijwillig wijkt voor hoop en ideaal.

Van Congo naar Almere – op het oog is het een onwaarschijnlijke stap, maar wie de geest van een ontdekkingsreiziger heeft, weet overal iets interessants te vinden. Vanaf zijn balkon, met uitzicht op een continu verrassende natuur, vertelt Redmond O'Hanlon in De groene stad vol verwondering en met zijn bekende Engelse gevoel voor humor over wat hij tijdens een tweejarig verblijf in Almere heeft ontdekt. Of hij nu over mammoeten, reuzenneushoorns of holenberen schrijft, over scheepswrakken op de Zuiderzee of verbazingwekkende nieuwe architectuur, alles heeft zijn belangstelling. Hij volgt de revolutie die in en rond deze polderstad plaatsvindt: van de nieuwe natuur in de Oostvaardersplassen tot de gewaagde plannen om van Almere een groene stad te maken, een voorbeeld voor een leefbaarder wereld.