Hans van der Kallen Bücher

Croquebol leest de laatste tijd veel geschiedenisboeken en is er van overtuigd dat de geschiedenis zich steeds herhaalt. De gezellen zitten op een terras als Jan van Beieren Bergen en Dalen, een klein iel mannetje en min of meer Schaduw's buurman en een bastaard tak van de bekende Jan van Beieren, hem en Bruno Silvère uitgenodigt om de andere dag op visite te komen. Ze nemen het aanbod aarzelend aan. Croquebol weet te vertellen dat de voorvader van Jan van Beieren met de zelfde naam overigens ook wel Jan zonder genade werd genoemd en dat hij stierf door het likken aan vingers terwijl hij een gebedenboek zat te lezen. Men had namelijk de bladzijdes ingesmeerd met vergif wetende dat Jan de gewoonte had om af en toe aan zijn vingers te likken als hij een bladzijde omsloeg.

Even lijkt het of de Schaduw van een welverdiende vakantie aan de Middellandse Zee kan gaan genieten, maar de vreemde bijeenkomst op een volkomen verlaten strand prikkelt de speurzin van de Schaduw en doet hem het verlangen naar rust vergeten. In samenwerking met inspecteur Silvère weet hij een verklaring te vinden voor de vreemde gebeurtenissen van de laatste dagen en ziet hij kans de, merkwaardig genoeg, sympathieke moordenaar te arresteren. Als hij ook nog de motieven voor de beide moorden weet te vinden, heeft hij eindelijk de gelegenheid om van de rust van het badplaatsje met volle teugen te genieten.

In de epiloog van dit Schaduw-verhaal werd, heel terloops, een feit vastgelegd, op grond waarvan dit deel in de serie wellicht het meest merkwaardig genoemd mag worden. Maar ook overigens mag deze Havank er zijn als raadselachtige, boeiende en vooral: meeslepend vertelde detective-story.

Doe de ramen dicht, zuchtte zij, bijna onhoorbaar. De ramen dicht? Het is hier om te stikken, had Armand verwonderd geantwoord, terwijl hij Marguerite voorzichtig weer te bed legde. Doe de ramen dicht, smeekte zij, en toen hij nog steeds aarzelde: Als ik je toch zeg, dat het daardoor binnenkomst? Het?!... Wat?!... Het werk van wijlen Havank wordt met de regelmaat van een klok herdrukt en geen lezer zal dan ook hiaten in zijn Schaduw-verzameling hoeven aan te wijzen In zijn eerste boeken sloot Havank zich nog angstvallig aan bij de toen heersende orthodoxe traditie, gevestigd door Edgar Wallace en door een pionier als Ivans, maar in zijn latere romans kreeg de humor van zijn persoonlijke taalgebruik hoe langer hoe meer de overhand. Na Havanks dood wordt de serie voortgezet door de journalist-schrijver Pieter Terpstra, die door pers en publiek vrijwel onverdeeld is geprezen om zijn inlevingsvermogen in het hoogst merkwaardige zieleleven van de Schaduw.

Dit bijzonder boeiend verhaal speelt in de romantische omgeving van de Westelijke Pyreneeën waar de Abduh van de Zwarte Wilgen zich bevind. In die abdij is iets vreemds aan de hand en Charles C.M. Carlier - alias de Schaduw - heeft er een merkwaardige ontmoeting met de abdis, die onder haar vrome uiterlijk nog andere eigenschappen blijkt te bezitten. Gelukkig zorgt de even lieve als mooie Aranea Forster ervoor dat de Schaduw niet geheel aan het kloosterleven went.