Door combineren en deduceren weet de Schaduw verband te leggen tussen de verdwijning van jonge kinderen en de vondst van twee dode meisjes aan de kust, waarbij een gruwelijke organisatie aan het licht komt.
Kent u het jachtverhaal van hoofdinspecteur Francis Pyla, dat bijna klassiek geworden voorbeeld van surrealistische nonsens en Havankiaanse humor? Het zijn die humor zowel als het feit dat in deze Havank nu eens niet Silvre en de Schaduw op het tapijt verschijnen waardoor dit boek een eenling vormt tussen de traditionele Havanks. Maar het is een eenling gebleken die door de bewonderaars van de schrijver zeer hoog aangeslagen wordt.
Croquebol leest de laatste tijd veel geschiedenisboeken en is er van overtuigd dat de geschiedenis zich steeds herhaalt. De gezellen zitten op een terras als Jan van Beieren Bergen en Dalen, een klein iel mannetje en min of meer Schaduw's buurman en een bastaard tak van de bekende Jan van Beieren, hem en Bruno Silvère uitgenodigt om de andere dag op visite te komen. Ze nemen het aanbod aarzelend aan. Croquebol weet te vertellen dat de voorvader van Jan van Beieren met de zelfde naam overigens ook wel Jan zonder genade werd genoemd en dat hij stierf door het likken aan vingers terwijl hij een gebedenboek zat te lezen. Men had namelijk de bladzijdes ingesmeerd met vergif wetende dat Jan de gewoonte had om af en toe aan zijn vingers te likken als hij een bladzijde omsloeg.
De eerste druk van deze Havank verscheel al in 1939 - meer dan 20 jaar geleden - en het is dan ook merkwaardig, vast te stellen hoe fris en volkomen 'modern' dit kostelijk detective-verhaal is gebleven
Even lijkt het of de Schaduw van een welverdiende vakantie aan de Middellandse Zee kan gaan genieten, maar de vreemde bijeenkomst op een volkomen verlaten strand prikkelt de speurzin van de Schaduw en doet hem het verlangen naar rust vergeten. In samenwerking met inspecteur Silvère weet hij een verklaring te vinden voor de vreemde gebeurtenissen van de laatste dagen en ziet hij kans de, merkwaardig genoeg, sympathieke moordenaar te arresteren. Als hij ook nog de motieven voor de beide moorden weet te vinden, heeft hij eindelijk de gelegenheid om van de rust van het badplaatsje met volle teugen te genieten.
In de epiloog van dit Schaduw-verhaal werd, heel terloops, een feit vastgelegd, op grond waarvan dit deel in de serie wellicht het meest merkwaardig genoemd mag worden. Maar ook overigens mag deze Havank er zijn als raadselachtige, boeiende en vooral: meeslepend vertelde detective-story.
Minuten lang stonden zij onbeweeglijk, dan stootte Uyttenbogaert een half gesmoorde kreet uit en zijn hand krampte op de arm van Silvère. Een der kaarsen op de candelabre ging plotseling uit, alsof iemand de vlam tussen duim en wijsvinger had gedoofd. Geen seconde later volgde de tweede, de derde, de vierde...'Weg van hier, en dat zo gauw mogelijk,' bracht Silvère met moeite uit, terwijl hij de beide anderen in de richting van de deur duwde. 'Weg! Weg! Weg!!'
Dit bijzonder boeiend verhaal speelt in de romantische omgeving van de Westelijke Pyreneeën waar de Abduh van de Zwarte Wilgen zich bevind. In die abdij is iets vreemds aan de hand en Charles C.M. Carlier - alias de Schaduw - heeft er een merkwaardige ontmoeting met de abdis, die onder haar vrome uiterlijk nog andere eigenschappen blijkt te bezitten. Gelukkig zorgt de even lieve als mooie Aranea Forster ervoor dat de Schaduw niet geheel aan het kloosterleven went.
