Ura me tri harqe

Mehr zum Buch

Romani "Ura me tri harqe" u shkrua në vitet 1976-1978, gjatë represionit të regjimit komunist në Shqipëri, kur Ismail Kadare u dënua me internim në një kooperativë. Në këtë periudhë, ai përqendrohet në paraqitjen e historisë shumëshekullore të vendit dhe identitetit të tij, të rrënjosur në traditën paraosmane dhe kristiane, duke u frymëzuar nga kultura antike. Ngjarjet zhvillohen në gjysmën e dytë të shekullit XIV, dhe narratori është një murg i vjetër shqiptar kristian, i cili në kronikën e tij përshkruan ngjarjet lidhur me ndërtimin e një ure prej guri mbi lumin, e cila ka për qëllim përmirësimin e komunikimit përmes rrugës antike Via Egnatia. Në sfond shfaqen konflikte mes princërve shqiptarë, që dobësojnë unitetin e tyre përballë Turqisë osmane, si dhe përplasje interesi mes dy kompanive: njëra që kontrollon navigacionin dhe tjetra që shpreson për fitime nga ura dhe rrugët e rikonstruktuara. Të dy kompanitë i drejtohen legjendës lokale, që kërkon pajtim me perënditë e ujit për të siguruar qëndrueshmërinë e ndërtimit. Ura kërkon një sakrificë, çka çon në një sakrificë tragjike – mbylljen e një njeriu të gjallë në një nga harqet.