Pistoolvinger

Mehr zum Buch

<b>Over al dat onuitstaanbare verdwijnen</b> ‘Het is wél een goed verhaal,’ denkt journalist en schrijver Henk Blanken als hij hoort dat hij parkinson heeft. Hij struikelt over tegels, kwijlt als hij een ui snijdt, hij beeft of verkrampt. ‘Je gaat er niet dood aan,’ zegt hij, ‘maar het loopt lullig af.’ Zolang hij erover kan schrijven, is het te doen. Vier jaar lang zoekt hij verhalen die zijn verhaal vertellen. Over zijn vader en zijn zoon, over de schilder die God op een ladder zette, over de vriend die in een christelijke commune verdween, over het verlies van woorden. Zo ontstaat <i>Pistoolvinger</i>, over ‘al dat onuitstaanbare verdwijnen’. ‘Het went,’ schrijft hij, ‘maar wennen is wachten tot het minder wordt.’