Aleid Truijens Reihenfolge der Bücher (Chronologisch)

Over het leven van F.B. Hotz bestaat een door de auteur zelf zorgvuldig in stand gehouden schimmigheid. Zo zou het saai en teruggetrokken zijn geweest. Niets was echter minder waar. Frits Bernard Hotz (1922-2000) was begiftigd met drie grote talenten: hij kon goed tekenen, was zeer muzikaal en hij had schrijftalent. De Tweede Wereldoorlog maakte een einde aan zijn wens ontwerper te worden. Na de oorlog trad hij enige tijd op met bekende jazzorkesten, maar stopte na een groot drama in zijn vriendenkring. De drang om te schrijven bleef echter.In zijn privéleven zat het Hotz vaak tegen, en zijn gezondheid was broos. Maar geluk was er ook. Het moment waarop hij hoorde dat zijn verhaal 'De tramrace' gepubliceerd zou worden, noemde hij 'een van de beste in mijn leven'. Het was het begin van een schrijversloopbaan van twintig jaar, die uiteindelijk bekroond werd met de P.C. Hooftprijs in 1996.

Theo Sontrop, de toenmalige directeur van De Arbeiderspers, en literair redacteur Martin Ros zouden het nog vaak in de stapel ongevraagd toegestuurde kopij troffen ze zelden iets bruikbaars aan, tot er in december 1974 ineens een verbluffend goed geschreven, puntgaaf verhaal, 'De tramrace', bij de post zat, als inzending voor het tijdschrift Maatstaf. De schrijver was F.B. Hotz, een volslagen onbekende 52-jarige man uit Oegstgeest.In de ruim twintig jaar die daarop volgden schreef Hotz een indrukwekkend, zij het in omvang bescheiden oeuvre bij elkaar met nog vele andere prachtverhalen. In Hotz' verhalen spelen slechte huwelijken, schuldbesef en drang tot boetedoening alsook het zoeken naar een zinvolle bestemming een grote rol. Toch heeft zijn werk, bij alle pech, sof en mislukking die hij beschrijft, iets monters en opbeurends. Een keur van Hotz' verhalen is in deze door Aleid Truijens samengestelde bloemlezing te vinden.

Opiniërende columns en artikelen over onderwijs, opvoeding en ouderschap.

Was tut man, wenn eine schreckliche Diagnose das Leben auf den Kopf stellt? Wir haben keine Sprache und keine Bilder für den Umgang mit dem Unglück. Solange es uns nicht trifft, sondern die anderen, verstecken wir uns davor. Die Journalistin und Mutter Aleid Truijens hat erfahren, wie sich das Leben auf der Rückseite anfühlt, wenn eine Krankheit das Leben des eigenen Kindes, die Normalität des Familienlebens und die eigene Existenz bedroht.

Analyse van het werk van de Nederlandse schrijver Frits Bernard Hotz