Opowiadania Antona Czechowa to niepowtarzalne dzieła, które poruszają ważne tematy socjalne i psychologiczne. Cechuje je subtelne oddanie emocji bohaterów i niezwykła precyzja w opisie ich wnętrza. Często zawierają również ironiczne odniesienia do społeczeństwa oraz błyskotliwe komentarze na temat kondycji ludzkiej. Dzięki temu Czechow umiejętnie ukazuje różnice między warstwami społecznymi i obnaża hipokryzję i fałsz w relacjach międzyludzkich. Jego opowiadania są doskonałym przykładem mistrzowskiego pisarstwa, które przez wiele lat zachwyca czytelników na całym świecie.
Antoni Czechow Reihenfolge der Bücher (Chronologisch)
Opowiadania rosyjskiego pisarza Antoniego Czechowa należą do kanonu literatury światowej. Wybór zawiera dziewięć najbardziej znaczących opowiadań w twórczości pisarza: Śmierć urzędnika, Kameleon, Końskie nazwisko, Kapral Priszybiejew, Dzieciarnia, Chłopcy, Kasztanka, Łysek i Człowiek w futerale. Krótkie utwory wpisują się w nurt pozytywistyczny, a dokładniej realistyczny w literaturze. Widać w nich cechy charakterystyczne dla pisarstwa Czechowa jak liryzm i ironia, zaangażowanie społeczne i krytyka obyczajów oraz postaw w carskiej Rosji. Niezwykła jest narracja Czechowa potęgująca napięcie i rozładowująca je w zaskakującej myśli końcowej, nierzadko zawarta w jednym krótkim zdaniu. W opowiadaniach autor dotyka spraw codziennych, często banalnych, z pozoru zwyczajne zdarzenia, rozmowy, uzyskują wymiar egzystencjalny i satyryczny. Lektura w szkole średniej
Wybór fragmentów korespondencji i notatek klasyka literatury rosyjskiej, prozaika i dramaturga Antoniego Czechowa (1860–1904), dotyczących twórczości literackiej, m.in. kwestii stylu, emocji i konstruowania postaci oraz oczekiwań wobec czytelników.
Czechow należy do największych, ale też i do najbardziej kochanych twórców literackich Rosji. Potrafi zarówno rozśmieszyć, jak i rozczulić do łez. Precyzyjny w obserwacjach ironista, opisywał w swoich utworach problemy, z jakimi zmagało się społeczeństwo w carskiej Rosji. Bezpretensjonalne i pozornie lekkie w tonie opowiadania demaskują tak naprawdę najstraszliwsze cechy ludzkie; obnażając głupotę i hipokryzję, oddają również wszystkie obawy i lęki epoki. Pełne aluzji i niedopowiedzeń stanowią też często rodzaj aktu oskarżenia wobec ówczesnej polityki oraz ślepej służalczości aparatu państwowego. Jak się okazuje, po latach nie straciły nic na swojej aktualności, a Czechow jest tym, który wciąż nawołuje czytelnika, by nigdy nie tracił twarzy i nie wyrzekł się własnych kryteriów wolności i prawdy.