Mężczyzna przede mną wykonuje gwałtowny ruch, a ja widzę gruby, zaostrzony szpikulec. Siedzę na fotelu, on stoi tyłem do drzwi, trzymając ostrze na wysokości moich oczu. Dzieli nas wąskie biurko. Czuję strach, potwierdzam to, a on kładzie mi szpikulec w dłoń, wciąż patrząc w oczy. Kobieta, zastępca dyrektora w Areszcie Śledczym w Warszawie-Białołęce, staje przed wyzwaniem pracy w więzieniu pełnym zbrodniarzy. Pokonując nieufność osadzonych i kolegów, Danuta Augustyniak udowadnia, że zawód funkcjonariusza Służby Więziennej nie ma płci. Z wrażliwością i stanowczością podejmuje trudne decyzje, dostrzegając okruchy dobra nawet u najcięższych przestępców, twierdząc, że zostali już ukarani. Jej zasady równego traktowania są wystawiane na próbę, zwłaszcza gdy dowiaduje się, że do jej więzienia trafił sprawca wypadku, w którym zginął jej mąż. Książka odsłania mroczny świat za murami zakładów karnych, pełen samookaleczeń, przemocy i zemsty osadzonych. Zawiera także fascynujące opisy więziennej codzienności oraz kody komunikacji używane przez osadzonych.
