Remco Campert Reihenfolge der Bücher (Chronologisch)

In seinen nur scheinbar einfachen, jedoch auf den zweiten Blick tiefsinnigen Texten hat er seit den 1940er Jahren durch seine Prosa, die Kolumnen, kurze Romane, doch vor allem durch die Gedichte seinen festen Platz in der niederländischen Literatur. Nach dem 2009 bei Arche Literatur erschienenen und sehr positiv aufgenommenen „Jagen, Leben, Erinnern“ hören wir in dieser zweiten deutschen Lyrik-Ausgabe einen neuen Ton: Wenn Campert auch bisher Bezüge zur Aktualität herstellte, so doch nirgends in einer solch unverblümten Deutlichkeit wie in „Offene Augen“.

'Zonder roken bij mij geen poëzie. Het mag ook andersom zijn. Als poëzie een gevolg van of een aanleiding tot roken is, dan is het geen knip voor de snotterende rokersneus waard. Maar wat is poëzie?' In deze bundel onderzoekt Remco Campert zowel deze vraag als het kettingroken. Hij is de meest genereuze columnist van Nederland: trefzeker leidt hij zijn lezers naar het mooiste wat er is, en dat is veel, want Campert is een onstuimig lezer. 'Een paar dagen lang kan ik ook wel zonder, maar dan betrap ik me er toch opeens op dat ik met mijn hand in de boekenkast sta.' Uit gemakzucht citeert hij niet 'want het vereist veel speurwerk in allerhande literatuur'. Op onovertroffen lichtvoetige wijze schrijft hij over de moeizame dagelijkse perikelen nu hij ouder wordt, zijn ziekenhuisopname, zijn vrienden en blikt hij terug op zijn schrijversleven.

Ihr Name ist Pöff, doch eigentlich würde sie lieber Cleopatra oder Venus heißen. Sie lebt bei »Brille« und »Rock« und erzählt aus ihrem Leben als Katze. Von dem Drohenden Ding, dem Staubsauger, dem überflüssigen Kratzbaum – wozu gibt es Sofabezüge? –, von der Trawo, der Tragbaren Wohnung, von Brilles Arbeitsmaschine und von Kater Harry, dem Horror der Höfe: mit untrüglicher Beobachtungsgabe, eigensinnigem Humor und kätzischer Überlegenheit. Remco Camperts Liebeserklärung an seine eigene Katze stand wochenlang auf den niederländischen Bestsellerlisten. Ein wunderbares Buch für alle Katzenliebhaber.

Der neue Roman von Remco Campert, dem „76 Jahre jungen Sonntagskind der niederländischen Literatur“: bissige Dialoge, komische Situationen, beunruhigende Erinnerungen. 30 000 verkaufte Exemplare in den Niederlanden.

Wie in einem Traum geht Simon, der Schriftsteller, liebend und leidend durch das Leben. Seine Freundin Olga, die Schauspielerin, möchte, daß er sie bei ihrem umstrittenen Theaterprojekt unterstützt. Sein Verleger will umgehend einen Text von ihm zum Thema Krieg. Beim Fotografen soll er mit einem Plüschbären posieren, und auch Lana, die wunderschöne Geliebte seines besten Freundes, hat so ihre Erwartungen. Wie aber kann Simon die Zeit ausschneiden, um den Traum vom Schreiben zu realisieren und gleichzeitig zu leben? Mit ironischer Distanz und leichtfüßigem Humor erzählt uns Remco Campert in wenigen Strichen eine leise, zärtliche Geschichte: Wie in einem Traum. Und der Literaturliebhaber lernt nach „Eine Liebe in Paris“ eine weitere Perle aus dem Oevre des großen niederländischen Lyrikers und Erzählers Remco Campert kennen und erfährt im Anhang Näheres zum Dichter selbst.

Barcelona is de stand van Montjuich, de Ramblas, de Barrio Gótico en Gaudi's Segrade Familia en park Güell. Het is een stad die elk jaar weer ontelbare aantallen toeristen trekt die er voor eeuwig verliefd op raken, en die er telkens weer naar terugkeren. In 'Als een god in Barcelona' verklaren auteurs als Arthur Japin, Herman Koch, Remco Campert, Polly Evans, James Salter, Marcellus Emants en Louis Couperus hun liefde aan deze wonderschone stad. Zij voeren de lezer mee naar magnifieke pleinen, indrukwekkende kerken en mysterieuze steegjes. Hun verhalen brengen een Barcelona tot leven dat velen zullen herkennen, maar dat hen evengoed ook weer zal verrassen.

Ein grauverhangener Vormittag auf der Place du Panthéon in Paris. Der niederländische Autor Richard Sanders, sechzig, wartet auf ein Taxi. Eine Frau spricht ihn an, es ist Sacha van Munster, die ihn offensichtlich von früher kennt — er aber kann sich nicht an sie erinnern. Mühelos verknüpft Remco Campert Vergangenes und Gegenwärtiges miteinander und erweist sich als ein Meister der leisen, ironischen Sätze. Eine Liebe in Paris ist ein Roman wie eine Perle — so fein und prächtig und zeitlos, dass man ihn nie mehr hergeben möchte.

Remco Campert heeft zijn vader nauwelijks gekend; de journalist en dichter Jan Campert stierf toen de zoon dertien jaar was. Een groot deel van zijn leven werd Campert achtervolgd door mensen die hem in verband brachen met zijn vader, en die hem vragen stelden die hij niet kon beantwoorden. 'ik kreeg een hekel aan de schim die mijn vader was. Waar haalde hij het recht vandaan om in mijn leven te blijven rondspoken? Hij had zichzelf uit mijn leven verwijderd, waarom lukte het me niet om hetzelfde met hem te doen?' Remco Campert besloot alles op te schrijven wat direct met zijn vader en zichzelf te maken had, teneinde zich van hem te bevrijden. 'Maar zo werkt het niet,' schreef hij in het nawoord van Over mijn vader. 'Al schrijvende verdween mijn 'hekel' en nu zie ik dit relaas als een poging om hem dichter bij me te krijgen en wat hij me niet heeft gegeven wel aan hem te geven: een beetje liefde.' (source: publisher)