Cora Appel Reihenfolge der Bücher (Chronologisch)

In der nordschwedischen Provinz Västerbotten lebt seit Generationen die Familie Markström, fest verwurzelt in der ländlichen Gemeinschaft und streng im Glauben. Als zu Beginn des 20. Jahrhunderts der sozialdemokratische Agitator Elmblad aus dem fernen Stockholm »das finstere Land im Norden« bereist und den Sozialismus predigt, trifft er auf taube Ohren, denn die nordschwedischen Eigenbrötler und Dickschädel wollen von den neuen Ideen nichts wissen.Auf seine einzigartige Weise lässt Per Olov Enquist all diese Frommen, Ergebenen, nicht so Vollkommenen, Machtlosen, aus dem Halbschatten der Geschichte hervortreten, zeigt sie in ihrer Tragik und oft auch komischen Größe.

In einem gewaltigen Hochhaus herrscht ein allmächtiger Zeitungskonzern, der Tag für Tag die Gehirne der Menschen mit Klatsch und Tratsch zumüllt. Eine anonyme Bombendrohung erschüttert den perfekt durchorganisierten Betrieb. Kommissar Jensen soll sich der Sache annehmen. Im 31. Stock, der offiziell gar nicht existiert, macht er eine erschütternde Entdeckung …

Horty was een vondeling - hij werd op een late herfstavond in een park gevonden, met alleen maar een deken om zich heen. Hij had Junky gekregen in het Tehuis en toen Armand hem had uitgekozen om te adopteren tijdens Armand's verkiezingscampagne als raadslid - een campagne die hij verloren had, maar die hij een extra menselijk trekje had willen geven door een 'arm, klein weeskind' te adopteren - was Junky een onderdeel van een transactie geweest. Horty zette Junky voorzichtig op de schrijftafel en drukte aan de zijkant op een versleten knopje. Eerst met een sprongetje, daarna aarzelender ten gevolge van het verroeste mechanisme, en tenslotte uitdagend, kwam Junky te voorschijn, een duveltje-in-een-doosje. Heel Junky's persoonlijkheid en alles wat hij voor Horty vertegenwoordigde, lag in zijn ogen. Die ogen schenen geslepen te zijn in de vorm van diamanten uit een soort glas-in-lood, waardoor ze een eigenaardig complex licht uitstraalden in zelfs het meest schemerige vertrek. Horty was er vaak van overtuigd geweest dat die ogen uit zichzelf licht gaven, hoewel hij dat nooit met zekerheid had kunnen zeggen...