Jeroen Brouwers Bücher

Eine Meisterleistung, höchst vergnüglich zu lesen. NZZ Jelmer van Hoff, ein gescheiterter Geschichtslehrer, hat sich in die extravagante Sängerin Daphne verliebt, die Frau seines Studienfreundes. Daphnes Leidenschaft aber gilt weder Jelmer noch ihrem Ehemann, sondern ihrem Gesangslehrer. Dennoch lässt sie sich von Jelmer hofieren und spielt mit ihm. Er scheint für das Unglück geboren, denn auch seine eigene Frau Paula verachtet ihn nur. In seiner Ehrlichkeit, Uneitelkeit, romantischen Verliebtheit, aber auch in seiner Selbstironie zieht Jelmer die ganze Sympathie des Lesers auf sich.

De zondvloed erzählt die Geschichte eines Jungen, der in Indien aufwächst, seine Zeit in einem japanischen Gefangenenlager verbringt, zum ersten Mal mit Mädchen in Kontakt kommt, seine Internatsjahre in den Niederlanden erlebt und schließlich seine erste Ehe eingeht. Doch vor allem ist es ein Roman über die Einflüsse, die das Leben prägen und eine Persönlichkeit formen. De zondvloed wurde mit dem Bordewijkpreis ausgezeichnet.

In dem Roman Winterlicht werden die letzten Tage des Schriftstellers und Fotografen von Wolken, Jacob Voorlandt, beschrieben. Er widmet sein Leben der Literatur und bleibt seiner Berufung treu, trotz aller Widrigkeiten, doch gelingt es ihm nicht, das eine unvergessliche Meisterwerk zu schreiben. Und was ist Liebe? Eine ähnliche Illusion wie Unsterblichkeit und vorbeiziehende Wolken.

Es ist 1953. Eldert Haman tritt eine Arbeitsstelle als Lehrer an in einem katholischen Internat. Bald schon überredet ihn Vater Benedictus, dem Kloster beizutreten und alles Weltliche aufzugeben. Eldert, ein Moralist und überzeugter Pädagoge, entscheidet sich für das Kloster – und gegen die attraktive Patricia, die ihn vor die Wahl zwischen mönchischem Leben und der Liebe stellt. Im Kloster wird er mehr und mehr zum Außenseiter, der mit ansehen muss, wie nicht nur ein Mönch psychische und sexuelle Gewalt gegen die Schüler ausübt. Gefangen in der Komplizenschaft mit einem diktatorischen System und in Angst um seine Zukunft, gerät Eldert in ein Dilemma, aus dem ihn nur Patricia retten kann. Jeroen Brouwers erzählt subtil und hautnah vom Internatsalltag mit all seinen unfassbaren Abgründen. Zwischen internen Machtkämpfen, pervertierten Weltansichten und Liebeseskapaden sucht Eldert nach einem Weg in eine bessere und für ihn „richtige" Zukunft.

In 2004 is Jeroen Brouwers veertig jaar schrijver. In het jaar van zijn literaire debuut, 1964, trad hij in dienst van de Brusselse uitgeverij Manteau, waarover de oprichtster, Angèle Manteau, tot 1970 de directie voerde. Over deze periode van zeven jaar schreef Brouwers zijn herinneringen: opzienbarend, hilarisch, polemisch, nu en dan ontroerend. Bij gedeelten lijken deze geheugenrelazen op een zowel beklemmende als geestige roman. 'Geheugen, spreek!' zegt Brouwers Nabokov na. 'Er moeten nog wat memoires op papier voordat het licht voorgoed wordt uitgedraaid.'

Een jeugd tussen twee continenten en culturen, ‘nergens thuis’ en al veel gezien en meegemaakt voordat het ‘echte’ leven zou beginnen. Zo ontwikkelt zich een karakter en zo wordt men schrijver. De Indiëromans vormen een overweldigend epos over de invloeden die een leven richting geven en waardoor een persoonlijkheid wordt gevormd.

In ‘De laatste deur’ beschrijft Jeroen Brouwers de levensomstandigheden van Nederlandstalige auteurs en hoe die hen tot zelfmoord hebben aangezet, alsmede de indicaties daartoe die zij soms in hun werken hebben nagelaten. Welke invloed had bijvoorbeeld de Bijbel op de zelfmoord van schrijvers als François Haverschmidt, welke uitwerking hadden politiek en wereldgeschiedenis op de laatste dagen van Menno ter Braak? Er zijn perioden van zelfmoordgolven in de schrijverswereld, zoals in het laatste kwart van de jongste eeuw: Halbo C. Kool, Jan Emmens, Jan Arends, Jotie T’Hooft, nog anderen. En in de eerste jaren van de eenentwintigste eeuw de zelf veroorzaakte dood van Adriaan Venema, Anil Ramdas, Nanne Tepper, Joost Zwagerman en opnieuw tal van bekende en minder bekende anderen. Kortom, ‘De laatste deur’ is een literaire geschiedenis van zelfmoord, geschreven met empathie en betrokkenheid in een nieuwe, ingrijpend herziene en geactualiseerde editie.

De dood bestaat niet. Wat bestaat is: het leven, al is dat minder dan een nevelspatje in de oceanen van de tijd. Datumloze dagen is een roman over een troebele vader-zoonrelatie in het teken van leven, liefde, schaamte, dood.

Het is niets: een leefwereld als mozaïek van herinneringen, stemmingen. Ontmoetingen, gesprekken, invallen, leesindrukken en commentaren. De toon van dit boek herinnert aan die van Brouwers' brieven: laconiek, gedreven hilarisch en buitengewoon trefzeker. Niemand anders dan hij kan zo intens over alles schrijven (in het ironisch besef dat dit alles niets is). De Brouwers van dit boekje is, bij alle ernst, speelser en spitsvondiger dan ooit tevoren.

In Cliënt E. Busken zit de hoofdpersoon vastgegord in zijn rolstoel op de gesloten afdeling van een instelling waar hij tegen zijn zin verblijft en denkt, piekert, maalt en bedoelt. Hij zegt niets en misschien is er iets mis met zijn gehoor, maar van wat om hem heen gebeurt blijft hij een scherp waarnemer en inwendig voorziet hij zijn medebewoners en het personeel van snerpend commentaar. Ongericht wentelen zijn gedachten door elkaar en bewegen zich van verontwaardiging en machteloos verzet tegen zijn situatie via troebele herinneringen naar megalomanie. Cliënt E. Busken beschrijft een dag van zijn verblijf in de psychiatrische instelling. Navrant en hilarisch openbaart zich een warrig geestesuniversum.

Zonsopgangen boven zee vertelt over een veertigjarige man en zijn jonge geliefde Aurora, met wie hij vast komt te zitten in een lift. De roman is een minutieuze beschrijving van obsessionele angsten over vergankelijkheid, seks en dood.

Essay boekenweek 1988

1e, druk / edition / édition / Ausgabe / 9789045082813 / / Nederlands / Dutch / Néerlandais / Niederländisch / hard cover / dust jacket / 15 x 22 cm / 288 .pp /

Zachtjes knetteren de letteren is een monument voor de Nederlandse letterkundigen en schrijvers. Met rake, trefzekere en hilarische anekdoten over en door schrijvers creëerde Jeroen Brouwers niet alleen een uiterst onderhoudend en vermakelijk boek maar houdt hij ook de herinnering levend aan de Nederlandse en Vlaamse literatuur in de twintigste eeuw. De huisknecht van Couperus zegt een afspraak af: `Helaas mevrouw, mijnheer Couperus moet een vergissing gemaakt hebben. Ziet u, het is de tweede dinsdag van de maand en op de middag van de tweede dinsdag van iedere maand weent mijnheer Couperus.' In kwaadheid met borden gooien? Gerrit Komrij reageert verbaasd. 'Doe ik nooit. In uitzinnige drift heb ik wel eens een handschoen op een kussen gesmeten.' Recensie van De klop op de deur door Ina Boudier-Bakker: `Niet opendoen.'

Reinier Saltsman is naast concertpianist en aspirerend componist, ook de auteur van een wereldberoemd boek over de fuga. Hij zit nu echter creatief volledig in het slop, twijfelt over zijn bestaan en is gedesillusioneerd in het leven en de liefde. In Zomervlucht beschrijft Jeroen Brouwers op meesterlijke wijze de teloorgang van Saltsman, die op een donkere zomernacht zijn leven overdenkt en de vele gebeurtenissen die hem naar deze sombere toestand hebben geleid.

Godfried Bomans zal niet de geschiedenis ingaan als de grootste Nederlandse schrijver maar wel als een van de meest gelezen en geliefde auteurs. Jeroen Brouwers behandelt in zijn veelgeprezen monografie de invloed van Bomans op schrijvers die na hem kwamen (onder wie Brouwers zelf), maar ook zijn relatie met de rooms-katholieke Kerk en hoe hij met Carmiggelt aan de wieg van de column heeft gestaan. Jeroen Brouwers schreef voor deze heruitgave een nieuw nawoord dat de nieuwe feiten over Bomans behandelt. Bovendien zijn in deze uitgave unieke foto's van Bomans opgenomen.

Dutch

Tweede herziene druk. Ondertitel: een dossier over zelfmoordclubs, zelfmoordsekten, Russische roulette en andere zelfmoordspelen, over de veronderstelde invloed van films, rockmuziek en strips op suïcidaal gedrag van jongeren, over de vraag of dieren zelfmoord begaan en over vele andere mysteries rondom de zelfverkozen dood.

Verhalen, fragmenten en gedichten

Dutch

Dutch

Dutch

Necrologieën van schrijvers, samengesteld en ingeleid door Jeroen Brouwers

Jeroen Brouwers beleefde in Nederlands-Indië zijn kinderjaren. In deze roman haalt hij herinneringen op aan deze tijd en het verloren landschap van zijn jeugd.

Zijn tocht door het leven is tot nu toe niet geheel onopgemerkt verlopen. Maar de horizon komt naderbij, onherroepelijk, stap voor stap. Documentair filmmaker, schrijver, acteur, regisseur Cherry Duyns kijkt achterom, naar de sporen die hij op papier heeft achtergelaten: gesprekken, beschouwingen, beschrijvingen, lofredes, laatste woorden voor dierbaren. Verhalen die naar zijn films verwijzen, maar ook naar zijn boeken. Verhalen over vrienden en helden, van wie er velen in de tijd zijn achtergebleven: Harry Mulisch, Jeroen Brouwers, Walter Kempowski, Armando, Klaas Gubbels, Eelke de Jong, Johnny van Doorn, Thomas Rap, Gerhard Durlacher, Johan Cruijff, Henri Plaat, K. Schippers, Claude Vivier, Reinbert de Leeuw, de Comedian Harmonists, Johnny Weismüller (Tarzan).

Si quelques souvenirs intéressent le passé proche, l'essentiel de "Rouge décanté", écrit à l'occasion de la mort de la mère de l'auteur, est une évocation incantatoire des deux années de la Seconde Guerre mondiale que Brouwers, alors âgé de quatre à six ans, a passées au camp de Tjigeng, à Batavia, durant l'occupation japonaise de l'Indonésise néerlandaise.