Mario Praz war ein bedeutender Kritiker, dessen Werk sich mit den ästhetischen und morbiden Faszinationen der europäischen Literatur, insbesondere der Romantik, auseinandersetzte. Seine wegweisende Studie untersuchte akribisch die verschlungenen Themen von Erotik und Tod, die die Werke von Autoren des späten 18. und 19. Jahrhunderts durchdrangen. Praz' Ansatz zeichnete sich durch eine tiefe Auseinandersetzung mit künstlerischen Stilen und den psychologischen Strömungen seiner Sujets aus und bot den Lesern eine fesselnde Erkundung der dunkleren Strömungen von Kunst und Literatur. Sein Vermächtnis umfasst nicht nur literaturkritische Analysen, sondern auch Einblicke in die Geschichte der Kunst und der Innenarchitektur.
Neben der Infragestellung der traditionellen Konzepte von Klassizismus und Romantik integriert dieses bedeutende Werk von 1930, wie der Titel vermuten lässt, eine Vielzahl von Texten, die das Fantastische und die verfluchten Themen (Sadismus, Satanismus, Erotismus) betreffen, die am Ende des Jahrhunderts von Baudelaire, Lautréamont und, um zwei Beispiele zu nennen, Swinburne und d'Annunzio gepriesen werden.
Eine Sammlung von Essays, herausgegeben und mit Anmerkungen versehen von Max Looser, umfasst 412 Seiten.
Paintings, watercolors, and sketches show the interiors of Greek and Roman, medieval, Renaissance, and Victorian homes in England and Europe
Essays on Crashaw, Machiavelli, and Other Studies in the Relations Between Italian and English Literature from Chaucer to T. S. Eliot
From the time of Chaucer to the present we follow the sense of Italy and Italian thought and imagination which has directed and enlivened the works of major English writers—Chaucer, Spenser, Shakespeare, Jonson, the Elizabethan dramatists, Donne, Crashaw, and the Brownings among them.
English (translation)Original Italian
The classic study of the timeless relationship between literature and the visual arts In his search for a common link between literature and the visual arts, Mario Praz draws on the abundant evidence of mutual understanding and correspondence they have long shared. Praz explains that within literature, each epoch has “its peculiar handwriting or handwritings, which, if one could interpret them, would reveal a character, even a physical appearance,” and while these characteristics belong to the general style of a given period, the personality of the writer does not fail to pierce through. Praz contends that something similar occurs in art. He shows how the likeness between the arts within various periods of history can ultimately be traced to structural similarities that arise out of the characteristic way in which the people of a certain epoch see and memorize facts aesthetically. Mnemosyne, at once the goddess of memory and the mother of the muses, presides over this view of the arts. In illustrating her influence, Praz ranges widely through Western sources, providing an incomparable tour of the literary and pictorial arts.
Pod bezlitosnym rzymskim słońcem, dla kogoś, kto potrafi je dostrzec, kamienie żyją z taką intensywnością, że zakrawa to na halucynację.Za sprawą Carceri Piranesi staje się jedynym Włochem spoglądającym w otchłań chaosu – owego chaosu, który w coraz większym stopniu będzie wyróżnikiem świata nowoczesnego. Carceri, podobnie jak Capricci, gdzie przedmioty, tabliczki, tarcze, kartusze, muszle, kapitele, hermy, tambury kolumn, palmy, sfinksy, czaszki leżą pomieszane niczym resztki zatopionej cywilizacji na dnie morza; przypadkowe warstwy zaginionego świata.Mario PrazLe Magnificenze di Roma – Wspaniałości Rzymu to Rzym okiem Mario Praza (1896–1982), wielkiej postaci kultury włoskiej XX wieku, eseisty, krytyka i pisarza, profesora literatury angielskiej rzymskiego uniwersytetu La Sapienza, autora klasycznej książki La carne, la morte e il diavolo nella letteratura romantica (Rzym 1930; wyd. angielskie: The Romantic Agony, Oxford University Press 1933; wyd. polskie: Zmysły, śmierć i diabeł w literaturze romantycznej, PIW 1974, kolejne wydanie: słowo/obraz terytoria 2010), protagonisty późnego filmu Luchino Viscontiego Portret rodzinny we wnętrzu.
Kniha vychází z přesvědčení, že literatura 19. století představuje organický celek, jehož jednotu zavedené formule romantismus, verismus, dekadence zastírají či fragmentarizují. Charakteristickým momentem této jednoty je orientace romantické a postromantické „imagery“ na téma pohlaví. Praz analyzuje tento fenomén v řadě pronikavých kapitol. První kapitola je věnována „kráse Medúzy“, tj. kráse, jež budí děs či smutek – motivu, jejž můžeme nalézt v dlouhé řadě textů od Goetha a Shelleyho po Baudelaira a D’Annunzia. Druhá kapitola je věnována metamorfózám „Satana“, prastarého symbolu (Tasso, Marino, Milton, Blake atd.), jenž znovu ožívá jakožto symbol transgrese v romantických figurách psanců, „osudových mužů“ či ve fenoménu vampyrismu. Sadistické tendence jsou zkoumány v kapitolách Ve znamení Božského Markýze, „La belle dame sans merci“ a „Byzanc“. Korpus soustavných a drobnohledných analýz uzavírá kapitola věnovaná D’Annunziovi a jeho „smyslné lásce ke slovu“. Prazova kniha patří k dnes již klasickým velkým syntézám typu Curtiovy Evropské literatury a latinského středověku, Frazerovy Zlaté ratolesti či Burckhardtovy Renesanční kultury v Itálii.
„Książka poświęcona jest w zasadniczej mierze rozważaniom nad literaturą romantyczną […] w jednym z najbardziej charakterystycznych aspektów – w aspekcie wrażliwości erotycznej. Jest to więc studium o stanach duchowych i osobliwościach obyczajów, ujęte według określonych typów bohaterów i wątków, które powracają z uporem niczym mity zrodzone ze wzburzonej krwi. […] Sądzę, że w żadnej innej epoce literackiej zmysły nie były w sposób bardziej oczywisty podstawowym tematem dzieł wyobraźni. Lepiej więc zbadać tę orientację w jej historycznym rozwoju, niż powtarzać ze słuchu i prawie bez zastanowienia ogólnikowe obwinienia o zmysłowość i perwersję, którymi krytycy tego okresu zazwyczaj kwitowali tego rodzaju zainteresowania twórców." Mario Praz
Der Literaturwissenschaftler Jan Kott wurde 1914 in Polen geboren; 1967 emigrierte er aus Polen, seit 1969 lebt und unterrichtet er in den USA.
Edito nel 1820, Ivanhoe fu un autentico bestseller ante litteram, destinato a incidere in modo profondo sui gusti e sull'immaginario dell'intero Ottocento: Alexandre Dumas padre, Victor Hugo e Alessandro Manzoni - per fare solo i nomi più celebri - gli sono profondamente debitori. In questo libro avvincente e pittoresco Scott realizza infatti una mirabile fusione tra il realismo del romanzo storico e la fantasia del racconto di avventure. Ambientato a cavallo tra XII e XIII secolo, all'epoca della Terza Crociata, il libro racconta le vicende del valoroso cavaliere sassone Wilfred di Ivanhoe, che solo dopo infinite peripezie riesce a sposare la sua amata Rowena. Con le sue foreste popolate da nobili fuorilegge e signori arroganti, sullo sfondo del sanguinoso conflitto tra Sassoni e Normanni, Ivanhoe costituisce ancora oggi una delle rappresentazioni letterariamente più vive dell'Inghilterra di Riccardo Cuor di Leone, di Giovanni Senzaterra e di Robin Hood.
Edizione integrale
Il Ritratto dell’artista da giovane è la storia di una mente creativa: un’educazione intellettuale, insomma, piuttosto che sentimentale. Attingendo ampiamente alla propria biografia, Joyce racconta, in uno stile mirabile per inventiva e fantasia, la formazione della personalità del giovane protagonista Stephen Dedalus, il suo alter ego, dall’infanzia nel collegio gesuita alla scoperta della vocazione per l’Arte. Sembra proprio che parli Joyce per bocca di Dedalus, quando dice: «Tenterò di esprimere me stesso in qualche modo di vita o di arte, quanto più potrò liberamente e integralmente, adoperando per difendermi le sole armi che mi concedo di usare: il silenzio, l’esilio e l’astuzia ». Un capolavoro della letteratura, dall’autore dell’Ulisse.
Quando, nel 1964, Mario Praz pubblica questa storia dell’arredamento dall’antica Roma ai giorni nostri, erano già apparse diverse opere del genere – ricostruzioni corredate da un’ampia documentazione fotografica e notizie sul contesto storico e sociale dei vari stili di decorazione interna –, ma nessuna era riuscita veramente a entrare nelle case del passato, a restituire lo spirito di quegli ambienti e la vita che pulsava dentro di essi. Dall’invenzione della meridiana ai drappeggi delle tende, dal gusto per il i>capitonné e per la tappezzeria alla disposizione delle fonti di luce, dalla moda del cinz a quella delle cineserie: un immenso repertorio di dettagli, particolari nascosti ed eventi apparentemente marginali di cui Praz ricostruisce il percorso e l’evoluzione per lasciar assaporare al lettore la sostanza e il colore delle varie epoche con maggior efficacia di qualunque trattazione accademica.Opera di uno scrittore d’eccezione – nonché ricercatore filologico, storico della letteratura e dell’arte e appassionato collezionista –, La filosofia dell’arredamento resta tuttora un classico fondamentale, un’opera imprescindibile per quanto riguarda la storia dei mutamenti del gusto nella decorazione d’interni.
