Connie Palmen Bücher

»Good girls go to heaven, and bad girls go everywhere, wusste schon Mae West. Marilyn Monroe, Marguerite Duras, Patricia Highsmith und Jane Bowles verstoßen jede auf ihre Weise gegen Gebote. Sie durchbrechen die Schranken des Anstands, ihres Geschlechts, der herrschenden Moral. Sie tun das, um frei, souverän und autonom zu sein, nach Maßgabe eigener Regeln leben zu können.« Doch diese Entscheidung hat einen hohen Preis.

Was haben die Morde an John F. Kennedy, John Lennon, Pim Fortuyn und Gianni Versace miteinander gemein? Es sind moderne Morde , denn in ihnen spiegelt sich die Pathologie unserer heutigen Erlebenskultur, das Verschwimmen der Grenzen von Wirklichkeit und Fiktion.

Im Februar 1991 macht Ischa Meijer, in den Niederlanden als Journalist berühmt-berüchtigt, mit dem neuen Shooting-Star der Literaturszene, Connie Palmen, ein Interview. Es ist zugleich der Beginn einer amour fou. Doch im Februar 1995 stirbt Meijer überraschend an einem Herzinfarkt. I. M. ist Connie Palmens bewegende Auseinandersetzung mit einer großen Liebe und einem Tod, der sie selbst fast vernichtet.

Sylvia Plath und Ted Hughes sind das berühmteste Liebespaar der modernen Literatur – und das tragischste: Denn nach Sylvias Suizid im Jahr 1963 galt sie als Märtyrerin, hingegen ihr Mann als Verräter – eine Schuldzuweisung, zu der er sich zeitlebens nie äußerte. In dieser fiktiven Autobiographie bricht er sein Schweigen. Palmen lässt ihn auf seine leidenschaftliche Ehe zurückblicken und eine Liebe neu beschreiben.

Die Schriftstellerin Connie Palmen und den Staatsmann Hans van Mierlo verband eine späte symbiotische Liebe. In diesem Buch beschreibt sie, mit vielen Rückblenden in die Zeit ihres Zusammenseins, seine Erkrankung, seinen Tod und ihren Umgang mit Trauer und Verzweiflung. Bewegende Notizen gegen das Vergessen.

Ganz der Ihre und doch keiner gehörend. Fünf Frauen, die in Mons Leben eine Rolle spielten, erzählen von ihren Erfahrungen mit diesem notorischen Don Juan, tragisch Verstoßenen und begnadeten Verfasser süchtig machender Kolumnen. Ihre Berichte ergänzen sich zu einer fiktiven Romanbiographie, die nicht nur ein Individuum im Blick hat, sondern eine Gesellschaft.

Über eine ungewöhnliche Beziehung und die Selbsterforschung einer jungen Frau, die lernt, ihrem eigenen Kopf zu folgen und sich von falschen Vorstellungen zu befreien. Es erklärt, warum Schuldgefühle dick machen und warum einen die Liebe in den Alkohol treiben kann. Warum man sich von der Liebe nicht zuviel versprechen darf. Und daß die Erregung im Kopf nicht weniger spannend ist als die im Körper.

In sieben Jahren begegnet eine junge Studentin sieben Männern: dem Astrologen, dem Epileptiker, dem Philosophen, dem Priester, dem Physiker, dem Künstler und dem Psychiater. Sie begehrt an diesen Männern vor allem das Wissen, das sie befähigt, die Welt zu beurteilen. Sie versucht die Gesetze, die sie sich für ihr Leben gewählt haben, zu ergründen, sucht nach dem, was Halt in einer unsicheren Welt geben kann.

Der bewegende Roman über eine Schriftstellerin, die, unheilbar erkrankt, einen jungen Mann mit ihrem literarischen Vermächtnis betraut. Stück für Stück führt sie ihn ein in ihren geistigen Kosmos. Die faszinierende Darstellung einer ungewöhnlichen Beziehung zwischen zwei Menschen.

Im Sommer 1981 stürzt die Frau des niederländischen Komponisten Lucas Loos auf einer griechischen Insel in einen vierzig Meter tiefen Abgrund. Die turbulente Beziehung zwischen dem homosexuellen Loos und der sprühenden Clara Wevers ist Auslöser für eine Flut von Gerüchten um diesen unglücklichen Sturz. Fünfundzwanzig Jahre nach dem Tod Claras wird die Autorin mit der Geschichte erneut konfrontiert und beschließt, einen Roman darüber zu schreiben. Entsprang der rätselhafte Tod Claras einer höheren Ordnung, oder handelte es sich wirklich nur um einen schrecklichen Unfall?"

Schon ihr ganzes Leben ist Connie Palmen fasziniert von weiblichem Künstlertum. Von schöpferischen Frauen wie Virginia Woolf, Sylvia Plath, Olivia Laing oder Joan Didion, die sich, jede auf ihre Art, von den Normen und Konventionen ihrer Zeit emanzipiert haben. In ihren Essays bewundert Palmen die Schaffenskraft, Autonomie und Einzigartigkeit ihrer intellektuellen Gefährtinnen – und eines Gefährten – und erkundet darüber hinaus ihr eigenes Leben als Schriftstellerin.

´Alle fictie is een constructie van de ziel, van ons denken, ervaren, beleven, van onze psyche, en alle fictie wordt uit nood geboren. Onze ziel, onze persoonlijkheid, ons denken en beleven is tot op zekere hoogte het resultaat van wat we er zelf van maken als van de verhalen die anderen over ons en over de wereld vertellen. Verhalen zijn verbonden met het lot van mensen. Ze zijn van invloed op de manier waarop wij zin geven aan de wereld, aan anderen en aan onszelf. Volgens mij staat veel van wat wij zelf zo authentiek en helemaal origineel menen te voelen, van de oordelen die we vellen over anderen en over onze eigen ziel, voor het merendeel als wetten voorgeschreven en die wetten krijgen we in de vorm van verhalen binnen.´In Echt contact is niet de bedoeling brengt Connie Palmen op even oorspronkelijke als scherpzinnige wijze een aantal uiteenlopende kwesties voor het voetlicht, van hart tot ziel, van filosofie tot psychiatrie, van moraal tot ideaal, maar altijd gaat het in de kern om taal, om boeken, om het schrijven. En om de manier van leven die dat met zich meebrengt.

In de zomer van 2008 begon Hans van Mierlo met het schrijven van zijn memoires. Zijn eerste herinneringen gaan terug naar de opmaat van de Tweede Wereldoorlog zoals hij die als kleine jongen beleefde in zijn geboorteplaats Breda. Met ferme, ironische en ongekunstelde pen beschrijft Van Mierlo de gebeurtenissen in het grote, veilige gezin en de inbreuk die de onveilige buitenwereld daarop maakt. Hij heeft zijn memoires slechts kunnen beginnen. De dood heeft hem het zwijgen opgelegd. Het is gebleven bij deze kostbare eerste aanzet, een prelude waarin de belofte weerklinkt van het langere muziekstuk.

Ter gelegenheid van de vijftigste verjaardag van Connie Palmen verschijnen onder de titel Als een weke krijger voor het eerst haar korte verhalen in boekvorm, samen met haar toneelteksten en haar mooiste toespraken. Ondanks hun veelsoortigheid vormen die teksten een hechte eenheid, vooral door Palmens briljante stijl.

Dutch

De oudste val die we in onze christelijke cultuur via de literatuur kennen is de zondeval. Eva wordt verleid door de duivel, vermomd als slang, om te eten van de boom van de kennis van goed en kwaad. Zij schendt het gebod van de Vader en de mensheid verliest voorgoed de onschuld van de onwetenden. Dankzij de ongehoorzaamheid van de eerste vrouw wordt de mens daadwerkelijk mens, een zondig en sterfelijk wezen, dat zich schaamt als het iets doet wat verboden is. In De zonde van de vrouw onderzoekt Connie Palmen de vraag of een vrouw die zich niet aan de voorgeschreven regels houdt, een grens overschrijdt naar een verboden gebied. Vinden de vrouwen de originaliteit die hen apart zet en hen scheidt van de gemeenschap, niet zelf ook een zonde waarvoor ze bestraft moeten worden? Aan de hand van de levens van vrouwen als Marilyn Monroe, Marguerite Duras en Jane Bowles probeert Palmen in De zonde van de vrouw iets meer te begrijpen van het verband tussen originaliteit, roem en zelfdestructie.

Wilde je altijd al weten wat grote schrijvers als Adriaan van Dis of Connie Palmen schreven toen ze nog ploeterende, ongepubliceerde twintigers waren? Gekrenkt en hongerig verschijnt in boekvorm als de twintigste editie van Das Magazin! Verwacht 264 pagina’s met veel drama, seks en frustratie, in de nooit eerder verschenen vroege schrijfsels van auteurs als Arjen Lubach, Astrid Roemer en J.M.A. Biesheuvel.

"Die ene naam die voor alles kan staan, bestaat niet. Dan vind ik God nog de beste. Maar God moet natuurlijk wel van de aarde wegblijven. Ik moet er niet aan denken, een God op aarde'. 'Goeie filosofie doet pijn, die brandt, je krijgt een paar klappen in je gezicht, wordt wakker. En goeie literatuur heeft dat voor mij ook. Zoutzuur, vitriool. Het doet vreselijk zeer als ze het over je heen gieten, maar daar kan je op zo'n moment ook van genieten, omdat het eindelijk de waarheid lijkt. Je gaat steeds meer van de schijn genezen'. Deze uitspraken deed Connie Palmen in haar allereerste interview, in 'Het Parool' van zaterdag 19 januari 1991. Ze hadden net zo goed van gisteren kunnen dateren; in interviews is Palmen door de jaren heen al even consistent als in haar romans en essays. Uit de interviews die ter gelegenheid van haar vijftigste verjaardag zijn gebundeld in God en vitriool, treedt een vastberaden, sprankelende, diepzinnige en oergeestige persoonlijkheid naar voren die tegelijkertijd ontwapent en aan het denken zet, zoals het een groot schrijver betaamt."