Kucharka litewska

Mehr zum Buch

Niniejsze wydanie Kucharki litewskiej oparto na wydaniu czternastym z 1938 roku. Książka ta jest przede wszystkim dokumentem epoki— szeroko pojętej kultury życia codziennego, języka, itp. Nie ingerowano zatem w język książki, świadomie pozostawiając niekonsekwencje np. biszkokty — biszkopty; galarepa — kalarepa, trześnie — czereśnie, szampiony -- pieczarki. Pozostawiono także, tak charakterystyczne jeszcze dzisiaj dla wschodnich terenów Polski, mieszanie dopełniacza z biernikiem, np. dodać sól - - soli do smaku, konfitury - - konfitur do przełożenia. Rozwinięto natomiast skróty, takie jak pietr., pietrusz. - - pietruszka, sel. — - seler, ang. — angielski. Ujednolicono ortografię i interpunkcję według obowiązujących zasad. W kolejnych wydaniach książki, wznawianej przez niespełna stulecie, wydawnictwo dokonywało uzupełnień oraz niezbędnych zmian. W wydaniu czternastym np. stosowano już określenia miar i wag nam współczesne — kilo, deka, gramy, litry, dawne umieszczając obok w nawiasach (funty, łuty, kwarty, garnce). W niniejszym wydaniu zrezygnowano z określeń podawanych w nawiasach, dzisiaj już zupełnie nieczytelnych.