Parameter
- 176 Seiten
- 7 Lesestunden
Mehr zum Buch
Hatice Kocyigit (Turkije, 1985) was een meisje dat elke dag tot het donker met haar vrienden buiten voetbalde. Haar bijnaam was de 'Maradonna' van Venray'. Een progressieve spierziekte schopte haar hele leventje en haar droom om sportlerares te worden in de war. Dapper ging ze de stijd aan met de pijn en vermoeidheid die haar teisteren en met de artsen die haar maar niet serius namen. Die haar zelfs aan haar lot overlieten nadat zee en verschrikkelijke diagnose kreeg. Omdat Hatice het moeilijk vindt om met haar familie en veienden over ziek zijn te praten vertrouwde ze alle angsten en twijfels toe aan haar dagboek. OP A-4tjes, kladblokken, schriftjes, computers en cadeaupapiertjes schreef ze in een adembenmende, pureen meeeslepende stijl hoe haar leven zich verplaatste van het trapveldje en schoolplein nar het ziekenhuis. En van het ziekenhuis naar Werkenrode, waar ze nu met andere jongeren woont. Hatice had zelf zo graag willem lezen hoe leeftijd-en lotgenoten zich voelden. Maar er was niets op dat gebied te vinden. Ze hoopt dat dit boek anderen kan helpen.
Buchkauf
Dagboek van een dapper meisje, Hatice, Jeanet Nijeboer, Rob Pietersen
- Sprache
- Erscheinungsdatum
- 2007
- Einband
- (Hardcover)
Keiner hat bisher bewertet.
- Titel
- Dagboek van een dapper meisje
- Sprache
- Niederländisch
- Autor*innen
- Hatice, Jeanet Nijeboer, Rob Pietersen
- Verlag
- Boekerij
- Erscheinungsdatum
- 2007
- Einband
- Hardcover
- Seitenzahl
- 176
- ISBN10
- 9022548171
- ISBN13
- 9789022548172
- Reihe
- Schlagwörter
- Comics
- Beschreibung
- Hatice Kocyigit (Turkije, 1985) was een meisje dat elke dag tot het donker met haar vrienden buiten voetbalde. Haar bijnaam was de 'Maradonna' van Venray'. Een progressieve spierziekte schopte haar hele leventje en haar droom om sportlerares te worden in de war. Dapper ging ze de stijd aan met de pijn en vermoeidheid die haar teisteren en met de artsen die haar maar niet serius namen. Die haar zelfs aan haar lot overlieten nadat zee en verschrikkelijke diagnose kreeg. Omdat Hatice het moeilijk vindt om met haar familie en veienden over ziek zijn te praten vertrouwde ze alle angsten en twijfels toe aan haar dagboek. OP A-4tjes, kladblokken, schriftjes, computers en cadeaupapiertjes schreef ze in een adembenmende, pureen meeeslepende stijl hoe haar leven zich verplaatste van het trapveldje en schoolplein nar het ziekenhuis. En van het ziekenhuis naar Werkenrode, waar ze nu met andere jongeren woont. Hatice had zelf zo graag willem lezen hoe leeftijd-en lotgenoten zich voelden. Maar er was niets op dat gebied te vinden. Ze hoopt dat dit boek anderen kan helpen.