Jean Raspail Reihenfolge der Bücher (Chronologisch)

Gra w króla to powieść głęboko osadzona w świecie marzeń, w którym bohaterowie, tacy jak Pedro de Luna, Pikkendorfowie czy Antoni de Tounens, żyją pod niebiesko-biało-zieloną flagą Patagonii. Wszyscy oni preferują wyobrażony świat nad rzeczywistość, prowadząc grę w króla, co podkreśla narracja mężczyzny z duszą dziecka. Spotkanie z wiejskim notariuszem, który jest królem Królestwa Patagonii, wprowadza go w ten magiczny świat, z którego już nie chce uciekać. Raspail zauważa, że tylko dzieci potrafią być królami, podczas gdy dorośli zatracają zdolność marzenia. Bohaterowie potrafią latać i żeglować, a bretońskie wybrzeże staje się Ziemią Ognistą, a mała żaglówka wielkim statkiem. Jednak przywilej bycia królem wiąże się z samotnością, a każda przygoda w tym królestwie ma tragiczny wymiar. Słońce w Patagonii, jak mówi jedna z poddanych, przynosi dyskomfort. Mimo to, jeśli czytelnik jest gotów porzucić przyziemność i znów marzyć o wielkich sprawach, z pewnością zatęskni za Patagonią, w której magia i tragizm splatają się w jedno.

Set in a bleak 2041, the narrative explores the struggle of a select group striving to preserve their beloved culture and civilization, threatened by a faceless, overwhelming majority. As society crumbles, these individuals embark on a desperate journey northward, seeking refuge in the last bastion of hope. Their flight through dark forests and snow-covered landscapes encapsulates themes of beauty, sadness, and the resilience of the human spirit against an encroaching tide of conformity and despair.

AŻ TRUDNO UWIERZYĆ! Autor 40 lat temu przewidział wydarzenia w Europie, które dzieją się na naszych oczach. Książka odważna. Niesamowicie wizjonerska i prorocza. Aż do bólu niepoprawna politycznie. I AŻ DO BÓLU PRAWDZIWA W nękanych głodem i epidemiami krajach Orientu setki tysięcy ludzi opanowują statki, barki i łodzie. Niepowstrzymaną wściekłą falą ruszają ku Europie. Ów barbarzyński potop powoduje, że Europa umiera. Jej mieszkańcy z nielicznymi wyjątkami są od dawna sparaliżowani duchowo, moralnie i fizycznie przez ideologię permisywizmu, poprawności politycznej, tolerancji i multi-kulti. Poddają się więc biernie dzikim hordom. Ostatnie bastiony oporu, wierne ideałom cywilizacji chrześcijańskiej, są bezradne. Niemal już nie ma szlachetnych i mądrych elit. ROZPOCZYNA SIĘ ARMAGEDON Dlaczego Europa Białego Człowieka biernie poddaje się unicestwieniu i jaką rolę w tym procesie odgrywają media?

Jean Raspail, znany przede wszystkim z powieści, teraz ukazuje się jako autor opowiadań, które były publikowane przez kilkadziesiąt lat. Większość z nich zebrano w dwóch francuskich zbiorach: Huzarzy (1982) i Bębny pośród śniegów (2002). W polskiej edycji po raz pierwszy można je poznać razem. Opowiadania te, choć przez lata były przyćmione przez jego wielkie powieści, pozostają dla autora niezwykle cenne. Raspail pisał, że za niektóre z nich oddałby połowę swoich powieści. Zbiór ukazuje różnorodność jego zainteresowań oraz erudycję, a także jego unikalny dar opowiadania. Wątki i bohaterowie krzyżują się w jego twórczości, co czyni nowe opowiadania istotnym źródłem informacji i interpretacji. Wśród tekstów znajdują się osobiste refleksje, takie jak Złoty klucz, który bada wątki z Pierścienia rybaka. Raspail był aktywnym obrońcą swoich idei do końca życia, a jego Msza pogrzebowa miała miejsce w symbolicznej lokalizacji. Zbiór zawiera opowiadania, które są bliskie autorowi, w tym Bębny pośród śniegów oraz Dziwną wyprawę, które poruszają współczesne tematy.

Jean Raspail, znany pisarz i podróżnik, relacjonuje swoją młodzieńczą wyprawę z końca lat czterdziestych, podczas której z trzema przyjaciółmi pokonał niemal 3000 mil Rzeką Świętego Wawrzyńca, Wielkimi Jeziorami i Missisipi. Wyruszyli królewskim szlakiem wodnym od Trois-Rivières w Kanadzie do Nowego Orleanu, podążając śladami pionierów Ameryki Francuskiej. Ta siedmiomiesięczna przygoda przekształciła go z młodzieńca w mężczyznę, pisarza i odkrywcę. Każdej nocy na biwaku spisywał dziennik, który po latach stał się inspiracją do napisania książki, pozwalając mu na nowo przeżyć tę wyjątkową podróż. Opowieść ta to nie tylko fascynująca wędrówka przez niegdyś francuską Amerykę, ale także poszukiwanie zagubionych dróg historii. Niewielu dziś pamięta, że w XVII i XVIII wieku francuskie terytoria w Ameryce Północnej były niemal dziesięciokrotnie większe niż metropolia w Europie. Po publikacji książki Raspail otrzymał prestiżową nagrodę Grand Prix od Francuskiego Towarzystwa Geograficznego, przyznawaną najwybitniejszym podróżnikom. Jean Raspail (1925-2020) był również konsulem honorowym Królestwa Patagonii i laureatem wielu nagród literackich, w tym Wielkiej Nagrody Powieściowej Akademii Francuskiej.

Im Juni 1940 eroberte die deutsche Wehrmacht Frankreich binnen weniger Wochen - eine Schmach für das französische Heer und jenen Teil des Volkes, den man noch an der Ehre packen konnte. Die einzigen, die in dem kleinen Dorf abseits der großen Heerstraße Widerstand leisten wollen, sind ein paar Jugendliche. Ihr Anführer ist voller Verachtung für die Erwachsenen - er wird seine »Blaue Insel« verteidigen! Ein deutscher Panzer auf der Brücke, eine Barriere aus Hölzern, ein fünfzehnjähriger französischer Soldat … Raspail hat - wir kennen ihn! - entlang einer diesmal autobiographischen Fährte einen Typen herausgemeißelt, eine symbolische Figur geschaffen und dem »verlorenen Posten« ein weiteres Denkmal gesetzt. Wir treffen den feinsinnig-kriegerischen deutschen Adel der von Pikkendorfs ebenso wieder wie die aufbrausende, jugendliche, arrogante Führerfigur, die bereits in den »Sieben Reitern« für - einprägsame Szenen sorgte. In seinem erstmals ins Deutsche übersetzten Roman geht Raspail mit seinen Landsleuten hart ins Gericht. Er schildert die mangelhafte Wehrbereitschaft ebenso wie einen verzärtelten Lebensstil und den abhandengekommenen Grund für den Widerstand.

Der Papst! Es gleich drei davon im 15. Jahrhundert, nicht nach-, sondern nebeneinander, und es setzte sich zuletzt derjenige durch, der in Rom residierte. »War es der echte? war es der falsche?«, fragt Jean Raspail und häkelt gleich an einer Geschichte, die nur er so erzählen kann: Was, wenn die Papstlinie aus Avignon nie erloschen, sondern vom einen Benedikt auf den nächsten bis in unsere Tage weitergereicht worden wäre? Was, wenn diese Benedikts an Häusern und Kirchen bis heute jenes Zeichen vorfänden, das ihnen die Treue der Gläubigen zum wahren Papsttum anzeigte? Was überdies, wenn Rom durch die Jahrhunderte Indizien für den Fortbestand der Abtrünnigen gesammelt hätte und nun einen ihrer besten Männer schickte, um den letzten Benedikt aufzuspüren? Jean Raspails Der Ring des Fischers ist als Roman nach demselben Muster gebaut wie sein Königsroman Sire: Historische, nacherzählende Kapitel wechseln mit solchen über den letzten Gang einer an ihr Ende kommenden, würdigen Institution, die im Verborgenen jahrhundertelang sich durchhielt.

Der Romancier Jean Raspail (geboren 1925) ist Weltreisender, Monarchist, erzkatholisch und im besten Sinne des Wortes vornehm. Seine Texte strahlen mit prognostischer Kraft. Antaios hat den Roman Sieben Reiter ins Deutsche übersetzen lassen, nun legt der Verlag ein Bändchen mit Essays und Gesprächen nach. Zentraler Text ist das Vorwort zur französischen Neuausgabe des Romans „Das Heerlager der Heiligen“. Raspail benennt darin die Zerstörer der europäischen Identität als das 'Big Other' – einen Komplex, gegen den anzurennen aussichtslos sein dürfte. Innere Emigration ist die Empfehlung Raspails – aber natürlich mit Stolz und Kraft!

Ein Staat zerfällt, die Bewohner marodieren, der Fürst sendet eine Gruppe Reiter unter der Führung des bewährten Obersten Graf Silvius von Pickendorff aus: Die Männer sollen erkunden, ob die Zersetzung der Ordnung alle Landesteile erfaßt hat, ob es Widerstandsnester gibt und was zu tun sei. Doch von vornherein ist klar: Die Patrouille wird nur noch den Untergang protokollieren. Sieben Reiter, sieben konservative, rechte Typen, sieben verschiedene Hoffnungen und Illusionen. Selbst der jüngste Soldat hegt einen Traum: den Widerstand zu organisieren und die Verteidigung des Eigenen zu einem Fest zu machen. Jean Raspail ist in Deutschland mit seiner Dystopie „Das Heerlager der Heiligen“ zu einem Geheimtip geworden. Sein grandioser Roman „Sieben Reiter verließen die Stadt“ liegt nun erstmals in deutscher Übersetzung vor. Er ist ein Ritt in ein ebenso furchtbares wie überraschendes Ende, „kalt funkelnd wie Kristall“.

" Imaginez une frontière aux confins septentrionaux de l'Europe. Elle court au nord et à l'est sur quelque quatre cent soixante-dix lieues, traverse d'interminables forêts, des plaines spongieuses semées de lacs couleur de plomb. Elle enjambe des marécages et des rivières torrentueuses roulant vers des destinations incertaines. Au-delà s'étend la Borée, une contrée dont on ne sait rien sinon qu'elle est le royaume d'un petit homme couleur d'écorce qui manie l'arc et le javelot mais que nul n'a jamais approché. Qui est-il ? Quel est son nom ? Quelle est sa destinée sur cette terre ? Aux héros de cette histoire, il aura fallu, du XVIIe à nos jours, plus de trois siècles d'aventures, de batailles, d'assauts, de poursuites et de rêves, pour atteindre les mystérieuses réponses à ces questions qui ne l'étaient pas moins. Leur quête a été la mienne. Elle a donné un sens à nos vies, mais c'est du petit homme au javelot, survivant d'un monde révolu, que surgira l'ultime lumière, juste avant qu'elle ne s'éteigne... "