Po ataku na Rzeczpospolitą w 1939 roku wielu Polaków, w tym Żydów, uciekło na Wileńszczyznę lub do Litwy Kowieńskiej. Po wcieleniu Litwy do ZSRR część z nich zdecydowała się na podróż do krajów Dalekiego Wschodu. Dzięki polskim służbom dyplomatycznym w Japonii oraz w Harbinie i Szanghaju uchodźcy uzyskali potwierdzenie obywatelstwa, co zapewniło im opiekę dyplomatyczną i pomoc finansową, umożliwiającą wyjazd do państw neutralnych, takich jak Stany Zjednoczone czy Kanada. Polskie paszporty znacznie poprawiły ich sytuację w Szanghaju w porównaniu do Żydów niemieckich czy austriackich, którzy stali się bezpaństwowcami. Autorka rysuje tło tych wydarzeń, opisując powstawanie polskich placówek dyplomatycznych w Azji Wschodniej przed wybuchem II wojny światowej, szczególnie karierę Tadeusza Romera, ambasadora RP w Japonii w latach 1937-1941. Analizuje relacje polsko-japońskie oraz politykę Japonii wobec Żydów przed wojną na Pacyfiku. Książka ukazuje losy uchodźców na Dalekim Wschodzie oraz pomoc polskiego państwa dla jego żydowskich obywateli, podkreślając wkład wielu osób w tę pomoc. To cenna pozycja, odkrywająca mało znane wydarzenia, oparta na dotąd nieużywanych źródłach.
