Jacques Tournier Bücher

ژاک تورنیه هم رمان‌نویس، هم پژوهش‌گر، هم تاریخ‌نویس، هم مترجم، هم نمایش‌نامه‌نویس و هم طنزپرداز است. آن‌چه به نوشته‌های تورنیه شور و حالی خاص می‌دهد، پرهیز از پرگویی و کوتاه‌نویسی است، با ظرافتی خاص و سبکی ویژه‌ی خودش. «ژان دولوین» چنین کتابی است، زنی که قدرتمندانه و با شهامت تمام در برابر نیروهای اهریمنی که او را به سوی فساد و تباهی هل می‌دهند، می‌ایستد و سرانجام پیروز می‌شود. حسن کار تورنیه در این است که واقعیتی تاریخی را چنان می‌آراید که به صورت داستان درمی‌آید, بی‌آن که از اصالت و مستند بودن آن چیزی کاسته شود.

ژاک تورنیه هم رمان‌نویس است، هم پژوهش‌گر، هم تاریخ‌نویس، هم مترجم، هم نمایش‌نامه‌نویس و هم طنزپرداز. آن‌چه به نوشته‌های تورنیه شور و حالی خاص می‌دهد، پرهیز از پرگویی و کوتاه‌نویسی است، با ظرافتی خاص و سبکی ویژه‌ی خودش. «ژان دولوین» چنین کتابی است، زنی که قدرتمندانه و با شهامت تمام در برابر نیروهای اهریمنی که او را به سوی فساد و تباهی هل می‌دهند، می‌ایستد و سرانجام پیروز می‌شود. حسن کار تورنیه در این است که نه تنها قلمش روان و دل‌انگیز است، بلکه واقعیتی تاریخی را چنان می‌آراید که به صورت داستان درمی‌آید، بی‌آن که از اصالت و مستند بودن آن چیزی کاسته شود.

"Quand on est le fils de quelqu'un qui s'est acquis de grands mérites et une illustre gloire, et qu'on veut exercer le même métier que lui, le poids de ces mérites et de cette gloire est si lourd à porter que le plus souvent on succombe. C'est ce qui arrive au jeune Mozart. Reconnaissons qu'il n'a rien produit jusqu'ici qui permette de croire qu'il fera exception à la règle."Pour se détacher de l'ombre immense de son illustre père et pour le rendre plus humain, son fils, François-Xavier, va partir à la découverte de la vie sentimentale du grand Mozart, dessinant, à travers les confidences de son entourage, le portrait d'un être finalement très proche.

" Il est temps, dit-elle. Elle se lève, touche le mur de sa maison avec un peu d'appréhension, essayant de lui faire entendre qu'elles sont seules désormais, attachées l'une à l'autre, et qu'il faudra se supporter. Pour être tout à fait aveugle, elle se bande les yeux avec un foulard. Elle s'attaque d'abord aux poignées, celles des portes et celles des fenêtres, leur emplacement, leur hauteur. Elle passe ensuite aux commutateurs, plus sournois à localiser. En tâtonnant le long des murs, elle sent de petits renflements suspects, qui s'effritent lorsqu'elle les touche, et c'est un plaisir sous ses doigts. Après les pièces du rez-de-chaussée, elle s'engage dans l'escalier. Elle lève très haut les genoux en comptant les marches une à une. Lorsqu'elle arrive sur le palier, elle cherche sa chambre, s'arrête brusquement, dénoue son foulard. A quoi joues-tu ? dit-elle avec un petit rire forcé. "