Maciej Franz Bücher

Podczas II wojny światowej przeprowadzono wiele dużych operacji inwazyjnych, a wybrzeża stały się polami zażartych bitew. Żołnierze zdobywali plaże metr po metrze, ponosząc ogromne straty. Krew dziesiątków tysięcy walczących wsiąkała w nadmorski piasek. Autor opisuje kluczowe bitwy na plażach całego świata, w tym nieudany desant niemiecki na Półwysep Helski w 1939 r., lądowania w Skandynawii, japońskie operacje na Pacyfiku oraz walki Armii Czerwonej i aliantów zachodnich w różnych regionach, takich jak Europa, Azja, Afryka i Pacyfik. Sytuacja na brzegu była dramatyczna; nie tylko czołgi były niszczone, ale także oddziały piechoty cierpiały z powodu intensywnego ognia przeciwnika. Generał J.H. Roberts nakazał lądowanie żołnierzom Fusiliers Mont-Royal jako odwodowi bojowemu. O godzinie 7.00 dotarli na brzeg i natychmiast weszli do walki, jednak ponieśli ogromne straty, a niemiecki ogień był niezwykle skuteczny. Szybko zrozumiano, że utrzymanie nawet zdobytych pozycji będzie niemożliwe.

Korespondencja hetmańska obejmująca okres od połowy XVII do połowy XVIII wieku, to bezcenne źródło do dziejów Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Idea zebrania, opracowania, a następnie wydania listów pięciu hetmanów wywodzących się z rodziny Potockich herbu Pilawa, narodziła się jako odpowiedź na pojawiające się postulaty, niedostatecznego wykorzystania epistolografii w badaniach nad dziejami państwa polsko-litewskiego. Listy wytwarzane w otoczeniu kolejnych hetmanów koronnych, a kierowane do najważniejszych osób w państwie, stanowiły i stanowią doskonałe źródło pokazujące mechanizmy rządzenia państwem, kierowania armią, naświetlając jednocześnie wszelkie wady i zalety ówczesnej polityki. Źródła te rozproszone w wielu archiwach znajdujących się na terenie kilku krajów Europy, często nie dość znane, nie były wykorzystywane przez historyków, w sposób na jaki zasługują. Oddawana w ręce Czytelników seria „Listów hetmańskich rodu Potockich” będąca elementem serii MONUMENTA POLONIAE EPISTOLARIA http://dig.pl/index.php?s=wyniki&rodz;=8&id;=37 ma być próbą naprawienia tej sytuacji i wprowadzenia do szerokiego obiegu naukowego listów, które są świadkiem swoich czasów i dziś uzyskują ponownie okazję by przemówić. Listy hetmanów z rodziny Potockich wydane w ramach Serii MONUMENTA POLNIAE EPISTOLARIA

Rękopis Bohdana Murija, poświęcony ostatnim latom życia byłego hetmana kozackiego Jana Wyhowskiego, ukończony w 1931 roku, stanowi ukoronowanie badań młodego historyka, ucznia profesora Stanisława Zakrzewskiego. Zarejestrowany pod pozycją Lp. 123/31, 4 lipca 1931 roku, tekst został sporządzony wyraźnym pismem długopisem, którego tusz, mimo upływu blisko stu lat, nie wyblakł. Pozyskany w wyniku kwerendy archiwalnej w 2018 roku, dokument ten jest dowodem unikalności badań prowadzonych na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie w okresie międzywojennym. Szkoła Zakrzewskiego, mimo że nie przetrwała wojny, pozostaje istotnym elementem polskiej kultury oraz tożsamości narodowej. Bohdan Murij, student i doktorant Uniwersytetu Jana Kazimierza, urodził się prawdopodobnie w Tarnopolu na początku XX wieku. Jego rodzina, z wyznania grekokatolickiego, była najprawdopodobniej ukraińska, choć część jej członków mogła się polonizować. W 1931 roku Józef Murij został przeniesiony do Urzędu Wojewódzkiego. Bohdan, syn Piotra Murija i Stefanii z domu Serediuk, miał dwie siostry. W czasie II wojny światowej rodzina przebywała w III Rzeszy, a w 1948 roku emigrowała do Kanady. O losach Bohdana wiadomo niewiele, lecz jego doktorat napisany w pięknej polszczyźnie, wolnej od rusycyzmów, z pewnością wzbogaci współczesną historiografię.

Pandemie, epidemie, choroby w życiu ludzi strefy Morza Bałtyckiego. Mare Integrans. Studia nad dziejami wybrzeży Morza Bałtyckiego - Maciej Franz, Zbigniew Pilarczyk

Maria Mazurkiewicz, która w 1929 roku złożyła na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie rękopis swojej rozprawy doktorskiej, pozostaje postacią tajemniczą. Jej biografia może być częściowo odtworzona poprzez losy rodziny Mazurkiewiczów z Jarosławia w II Rzeczypospolitej. Maria, choć urodziła się w Batiatyczach, młodość spędziła w Jarosławiu. Pochodziła z rodziny zajmującej się rolnictwem, a jej ojciec, Tomasz, był listonoszem, co zapewniało rodzinie utrzymanie. Nie ma jednak potwierdzenia, czy to ona podjęła studia we Lwowie, ale jeśli tak, to zapewne korzystała z pomocy stypendialnej. Innym możliwym tropem są losy rodziny Marcina i Antoniny Mazurkiewicz z Brzeżan, gdzie Marcin prowadził zakład budowlany, a Antonina zajmowała się dziećmi. Ich majątek i związki z Lwowem mogą wskazywać na powiązania z Marią. Niestety, brak dokumentacji dotyczącej przewodu doktorskiego uniemożliwia ostateczne wnioski na temat jej życia. Pewne jest, że Maria Mazurkiewicz była częścią młodej lwowskiej szkoły historycznej. II wojna światowa oraz represje totalitaryzmów odebrały im prawo do przyszłości. Dziś staramy się przywrócić Marię Mazurkiewicz i jej wkład w polską historiografię z niebytu, na który próbowano ją skazać.

Burza nad Morzem Śródziemnym. Tom III Walka do ostatniej kropli paliwa

Burza nad Morzem Srodziemnym. Tom 4. Aliancka ofensywa

Burza nad Morzem Srodziemnym. Tom 5. Gdy Wlochow juz w tej wojnie nie bylo

Burza nad Morzem Srodziemnym. Tom II. Zmagania o panowanie na morzu