Markiewicz Dawid Bücher

Dawid Markiewicz w swoich wierszach opisuje miłość do kobiety, z którą osiąga głęboką bliskość. Potrafi uchwycić stany emocjonalne, które są trudne do wyrażenia, co wzbogaca jego poezję. Jego utwory są uroczo staroświeckie, a miłość w nich jest szczera, intymność delikatna, a pożądanie bliskie marzeń. To świat pełen soczystych smaków i zapachów, w którym autor często jest obserwatorem, a nie tylko uczestnikiem. Wiersze emanują elegancją i sprzeciwiają się bylejakości, oferując spokój i przestrzeń do refleksji. Czytelnicy mogą odnaleźć w nich własne emocje i wspomnienia, co sprawia, że stają się one osobiste i uniwersalne jednocześnie. Delikatność i męska prawda uczuć przeplatają się z metafizycznymi intuicjami. W poezji seks staje się świętością, a erotyzm duchowością, co ubogaca język i objaśnia świat. Markiewicz zachęca do odkrywania tajemnic odczuć, a jego słowa są pełne emocji, które drążą ciało i umysł. To lektura dla tych, którzy wierzą w prawdziwą miłość, a jego twórczość z pewnością wciągnie każdego, kto pragnie zgłębić te tematy.

Historię przestępczości zorganizowanej Dawida Markiewicza czyta się jednym tchem. Ten starannie dopracowany zbiór wierszy zaludniają gangsterzy działający podczas amerykańskiej prohibicji i w późniejszych czasach, także ich europejscy koledzy po fachu. Pojawiają się tam licznie kolumbijscy i meksykańscy baroni narkotykowi oraz ich siccarios, z których większość zdążyła już zejść z tego świata w sposób mniej lub bardziej gwałtowny. Markiewicz prezentuje nam ten arcyciekawy korowód barwnych postaci, z których żadna nie była święta (może z wyjątkiem Santa Muerte), każda z tych osób ma swoją historię, którą autor zaznacza, podrzucając czytelnikowi tropy, za którymi warto podążyć.

Poruszająca to powieść, magiczna jak relacje bohaterów, a jednocześnie bardzo rzeczywista, bo dużo w niej konkretów, także dotyczących codzienności. Jest w niej tęsknota za miłością, pragnienie domowego ciepła. Jest dla tych, którzy żyją na półce z książkami, albo w malarstwie i muzyce. Jest potwierdzeniem, że to sztuka/ literatura naśladuje życie, a nie na odwrót. Sztuka daje wzorzec, do którego życie powinno dążyć. Krzepiąca to lektura, bo przekonuje, że można być związanym z formami egzystencji, w których sztuka stanowi normę. Jest jeszcze samotność, i Pigmaliona, i Laury, właściwie każdego z bohaterów. I dlatego chciałoby się z nimi być bliżej, by usłyszeć szelest ich i własnego ducha. Całość spięta jest dramaturgiczną klamrą, dzięki czemu brnie się przez tę niebanalną historię, oczekując sensacyjnej pointy. A finał wymiata, jak powiedziałby mój wnuk