Autor bada dzieje Błoń krakowskich, kluczowego centrum sportu i rekreacji do 1914 roku, w kontekście historiografii sportu, co dotychczas nie było syntetycznie opracowane. Praca ukazuje transformację Błoń na przestrzeni wieków, które stały się miejscem narodzin polskiego sportu i nowoczesnej rekreacji. Główną hipotezą jest stwierdzenie, że istnienie dużej podmiejskiej łąki było kluczowym czynnikiem rozwoju sportu i rekreacji w Krakowie na przełomie XIX i XX wieku. Dodatkowo, Błonia stały się istotnym naturalnym rezerwuarem zieleni oraz miejscem wypoczynku dla mieszkańców miasta. Decyzje austriackie z 1906 roku, dotyczące zakończenia dzierżawy części Błoń i zniesienia zakazu zabudowy, oraz regulacja Rudawy w latach 1907-1912, przekształciły podmiejskie pastwiska w centrum wypoczynkowo-sportowe. Narodziny ruchu sportowo-rekreacyjnego w Krakowie ukazano w kontekście fenomenu łąkowego, co wprowadza nowatorskie spojrzenie na historię polskiej kultury fizycznej i wnosi wkład w historię miasta. Praca jest monograficznym studium poświęconym działalności w obszarze kultury fizycznej na Błoniach do 1914 roku, analizującym polskie organizacje oraz niezorganizowany ruch spacerowo-rekreacyjny.
