Rozpoznania i analizy przedstawione przez Annę Pajdzińską dotyczą problematyki usytuowanej na pograniczu dyscyplin, koncentrując się na języku jako tworzywie dzieła literackiego. Książka dzieli się na dwie części, z których pierwsza, Problemy językowej organizacji tekstu poetyckiego, bada językowe mechanizmy budowania sensu w poezji, analizując system i jego możliwości. W drugiej części, Zbliżenia, perspektywa zostaje odwrócona, a uwaga skupia się na konkretnych realizacjach, takich jak wiersze Józefa Czechowicza, Wisławy Szymborskiej, Mirona Białoszewskiego, Ryszarda Krynickiego i Stanisława Barańczaka. Interpretacje te pokazują, jak wiele można zyskać w procesie analizy literackiej, wzbogacając tradycyjną poetykę o narzędzia lingwistyczne. Dobre rozeznanie w osiągnięciach językoznawstwa strukturalnego pozwoliło uniknąć dowolności interpretacyjnych, a otwarcie na lingwistykę kognitywną przyniosło nowe perspektywy. Tezy teoretyczne ilustrowane są przykładami z polskiej poezji XX wieku, a lista przywoływanych twórców jest reprezentatywna. Klarowność konstrukcji książki odpowiada przejrzystości wywodu i języka, który jest elegancki i przystępny.
