Dlaczego powracamy do oikologii? Przede wszystkim, oikologia łączy ludzką i nie-ludzką egzystencję, co jest kluczowe dla rozważań humanistycznych. To myślenie bada relację między oikos a logos, uwzględniając różnice między nimi. Język i praktyka tych pojęć są różne, co sprawia, że idea domu zawsze jest w translacji. Oikologiczny namysł wskazuje na naszą perspektywę z oddalenia, gdzie dom, jako lokalność, region czy wspólnota, ma swoje rysy i mrok. Przywraca sensy utracone przez homogenizację miejsc, czyniąc nas odpowiedzialnymi za słowo i czyn. Oikologia odkrywa na nowo miejsce, związane z byciem na uboczu, w ruchu oddalania się od centrum wiedzy i władzy. Zachęca do krytycznego myślenia o domu, który jest zarówno dany, jak i konstruowany. W kontekście filozofii, literatury i antropologii, oikologia bada powiązania domu, miejsca i wędrówki. Miejsce powstaje z indywidualnych doświadczeń i ich krytycznej interpretacji, co jest niezbędne w obliczu politycznej retoryki. Oikologia ujawnia nieoczywistości tych ram, podkreślając, że tożsamość jest konstruowana w miejscu. Dom nie jest trwałym usytuowaniem, lecz doświadczeniem, które nie może być ignorowane. Zadaje pytanie o łatwość opuszczenia domu i jego wpływ na nasze życie.
