Autor wykładów z psychologii sztuki bada interakcję między twórcą a odbiorcą dzieła. Sztuka jest tu postrzegana jako rezultat poznania artystycznego, które pomaga zrozumieć własne życie wewnętrzne. Centralnym narzędziem myślenia teoretycznego o sztuce jest pojęcie pustki poznawczej, które ma na celu integrację różnych kierunków badań psychologicznych nad sztuką. Autor stara się ukazać, jak działa świadomość zarówno twórczego artysty, jak i odbiorcy, aby obie strony mogły doświadczyć przeżycia artystycznego. Wykorzystując przykłady wybitnych dzieł muzycznych, literackich i malarskich, formułowane stwierdzenia odnoszą się do wszelkich wytworów artystycznych, które spełniają psychologiczne kryteria uznania ich za sztukę. Idea pustki poznawczej nie tylko opisuje zjawiska, ale także oferuje nową perspektywę wyjaśniającą. Autor nakreśla teoretyczne ramy, które mogą być rozwijane w przyszłości, co pozwala lepiej zrozumieć istotę twórczości w różnych dziedzinach sztuki. Te ramy są użyteczne nie tylko dla psychologii sztuki, ale także dla interpretacji procesu twórczego w szerszym kontekście.
