Marian Bielecki doskonale realizuje postulat Gombrowicza dotyczący krytycznej narracji, w której subiektywizm komentatora jest eksponowany. Taka perspektywa przynosi wiele korzyści, w tym szczerość i trafność w kontekście zadań krytyka. Rozmach interpretacji, obejmujący szeroki wachlarz tekstów, ukazuje ewolucję relacji z Gombrowiczem, co sprawia, że czytelnik łatwo ulega osobistym intuicjom autora. Subiektywne komentarze są przekształcane w przekonującą intersubiektywną argumentację, co nadaje opowieści swobodę i płynność. Bielecki, jako najwybitniejszy komentator Gombrowicza swojego pokolenia, wnosi cenny wkład w gombrowiczologię, a jego zainteresowanie metodologią historii literatury jest rzadkością. Jako autor interakcyjnej teorii procesu historycznoliterackiego, Bielecki nawiązuje do swojej nagradzanej pracy „Historia - Dialog - Literatura”. Książka „Gombrowicziady. Reaktywacja” stanowi kontynuację tej teorii, oferując zbiór szczegółowych studiów, które ukazują wpływ Gombrowicza na polską literaturę drugiej połowy XX wieku i początek XXI wieku. Bielecki odnajduje jego ślady w tekstach autorów zarówno kanonicznych, jak i zapomnianych, co pozwala nam obcować z duchem Gombrowicza.
