Kolory życia to niekonwencjonalny projekt składający się z dwóch części, które są ze sobą spójne. Pierwsza to piosenki. W ich tekstach zawarte są osobiste przemyślenia na temat życia. Muzyka natomiast podkreśla ich walor emocjonalny. Druga część to dwanaście tekstów, w których autorka opisuje, jaką przebyła drogę, by stworzyć ten projekt. Nieprzypadkowo dobrała autobiograficzne fakty. To one przeprowadziły autorkę przez kręty labirynt życia i pokazały otwartą, nieograniczoną przestrzeń.
Zagadnienie statusu martwego ciała oraz postępowania z nim staje się coraz ważniejszym tematem dyskusji i etycznych dylematów, zwłaszcza w kontekście wykorzystywania ciała jako rezerwuaru organów i materiału biologicznego. Wzrost zainteresowania szczątkami wynika także z problemów z zarządzaniem ciałami w przypadkach katastrof naturalnych, ataków terrorystycznych, masowych mordów i epidemii. Transdyscyplina badań, określana jako „studia nad martwym ciałem”, staje się kluczowa w tych rozważaniach. Autorka teoretyzuje, że przyszłość myślenia o człowieku zależy od tego, jak różne dyscypliny poradzą sobie z przeformułowaniem ontologicznego statusu martwego ciała i ludzkich szczątków. Martwe ciało, w różnych formach, stanowi materialny ślad przeszłości, który w ramach humanistyki ekologicznej, witalnego materializmu i epistemologii relacyjnej stawia wyzwania w myśleniu o związkach między tym, co żywe i martwe. Książka podkreśla nekrokratyczny charakter ludzkości oraz konieczność ochrony ciał zmarłych przed nieuprawnionym wykorzystaniem. Głosi także „nekrokratyczny fundamentalizm”, nawiązując do idei Giambattisty Vico, który wskazywał, że humanitas wywodzi się od humando – grzebania, a jednym z wyznaczników człowieczeństwa jest dokonywanie pochówku.