Opracowanie przedstawia problem militarnego wykorzystania koni w historii Narodu, od czasów Pierwszych Piastów do 1947 roku, kiedy to rozwiązano ostatnie jednostki polskiej kawalerii. Autor koncentruje się na opisach bitew, w których polskie formacje konne odegrały kluczową rolę lub miały istotny udział, współdziałając z innymi rodzajami wojsk. W analizie tych starć autor określa cechy morfologiczne i użytkowe koni stosowanych w różnych epokach, opierając się na profesjonalnej wiedzy hipologicznej, co uzupełnia braki w innych opracowaniach dotyczących koni wojskowych. Znaczną część pracy poświęcono polskiej husarii, unikalnej formacji, która nie ma odpowiednika w innych armiach świata. Autor podkreśla militarne osiągnięcia polskich konnych formacji podczas kolejnych zrywów niepodległościowych. Opracowanie obejmuje również jednostki polskiej kawalerii XX wieku, ich historię oraz zbrojne dokonania, które wzbogacone są folklorem kawaleryjskim, w tym tekstami żurawiejek. Praca ta stanowi kompleksowe ujęcie tematu, ukazując znaczenie koni w polskiej historii militarnej.
