Fenomen krakowskiej sceny neoawangardy polega na horyzontalnym unieważnieniu sprzeczności między lokalnością a uczestnictwem w światowym życiu artystycznym. Endemiczne postawy i zjawiska w sztuce Krakowa lepiej wpisują się w ponadlokalny dyskurs, im bardziej ujawniają swój charakter specyficzny dla tego miasta. Splot awangardy z tradycjonalizmem oraz konserwatyzmem z niezależnością myślenia ma w Krakowie tradycje sięgające bohemy galicyjskiej. Przypomina to o obciążeniu tradycją i stereotypami związanymi z postrzeganiem artystów w kontekście społecznym. Środowisko artystyczne Krakowa wzbogacali także genialni dyletanci, którzy podtrzymywali wiele legend. Kraków jawi się jako idealne miejsce do rozwoju wyjątków, które przeczą regułom, a podział na awangardę i tradycję jest tam bardziej skomplikowany niż gdzie indziej. Autor, dr hab. Ewa Wójtowicz, prof. UAP, to historyk sztuki i kurator, który bada neoawangardę oraz sztukę współczesną. W swojej karierze był kuratorem w Bunkrze Sztuki oraz dyrektorem Galerii Foto-Medium-Art. Jest autorem monografii oraz licznych artykułów naukowych, a także kuratorem wielu wystaw, z których szczególnie wyróżniają się te dotyczące współczesnej sztuki.
