Arkadij Bielinkow był pisarzem wyklętym, który odważnie wyrażał swoje kontrowersyjne poglądy. Jego esej o dekabrystach to jedno z najważniejszych osiągnięć rosyjskiej publicystyki, porównywalne z dziełami Czaadajewa, Hercena czy Tołstoja. W książce o Oleszy Bielinkow przedstawia portret rosyjskiego pisarza, którego „historia spuszczona z łańcucha” złamała, ale nie zniszczyła jego ducha. Jako więzień Stalina, Bielinkow zachował moralny kręgosłup i niezależność umysłu do końca życia. Jego eseistyka to nie tylko teksty, ale także znakomita literatura, która podkreśla fundamentalne znaczenie wolności. Bielinkow wierzył, że ludzie mają wpływ na swoje życie, a brak wolności wynika z ich zgody na ten stan. Mądrzy i utalentowani ludzie często rezygnują z wolności w imię idei, podążając za półinteligentami, którzy oferują łatwe rozwiązania. Taki wybór prowadzi do utraty mądrości, talentu i wrażliwości, a wielu staje się nieświadomymi wspólnikami zła. Książka Bielinkowa jest więc nie tylko literackim dziełem, ale także głębokim rozważaniem na temat wolności i odpowiedzialności jednostki.
