Książka jest monografią zbiorową, która bada różnorodne aspekty tożsamości kulturowej Japończyków, podkreślając niejednorodność dyskursu na ten temat. Teksty ukazują znaczenie instytucji państwowych, lokalnych organizacji oraz stowarzyszeń religijnych jako kluczowych twórców narodowej tożsamości kulturowej. Zawierają analizy dotyczące filozofii Nishidy Kitaro, wizerunku kobiet w shinto, a także mechanizmów tworzenia kategorii „słynnych rzeczy” w kulturze japońskiej. Prace omawiają formację osobowości chajin w kontekście ubóstwa (wabi), cele nowej edukacji w okupowanej Japonii oraz oddzielenie shinto od buddyzmu w erze Meiji. Zawierają również refleksje na temat synkretyzmu religijnego, hierarchii kapłanów w shinto oraz obrzędów związanych z różnymi świętami, takimi jak Obon czy Sawara no Taisai. Dodatkowo, książka przybliża historię i praktyki związane z Izumo Taisha oraz religijną doktrynę sekty konkokyo. Wspólne wątki ukazują złożoność i dynamikę japońskiej tożsamości kulturowej, stanowiąc cenny wkład w badania nad tym tematem.
