Wspomnienia Bohdana Korzeniewskiego, wybitnej postaci polskiego teatru, obejmują mniej znane aspekty jego życia przed 1945 rokiem. Korzeniewski, jako młody obserwator rewolucji październikowej na Białorusi, więzień Auschwitz oraz ratownik Biblioteki Uniwersyteckiej, dzieli się niezwykłymi przygodami. Jego oszczędna proza jest zarówno świadectwem historii, jak i opowieścią o osobistych przeżyciach. Jerzy Timoszewicz, współpracownik Korzeniewskiego, sugerował, by całkowicie poświęcił się pisarstwu, a Czesław Miłosz podkreślał jakość jego literackiego stylu. Korzeniewski porusza surrealistyczne detale, takie jak chłopiec w mundurze Hitlerjugend czy tragiczne sceny z Auschwitz, co sprawia, że jego proza jest niepowtarzalna. W zbiorze znalazły się wcześniej publikowane teksty oraz osobiste eseje o autorze. Publikacja zdobyła Nagrodę Historyczną Polityki, wyróżniając się znakomitym stylem i zmysłem obserwacyjnym. Szczególnie poruszają fragmenty dotyczące przedstawienia sztuki „Grzech” Żeromskiego oraz dramatyczne próby odzyskania księgozbioru teatraliów wywiezionych przez Niemców. Korzeniewski, działając z narażeniem życia, starał się przywrócić zaginione skarby kultury w obliczu wojennej rzeczywistości.
