Książka opisuje historię Jasnej Góry w okresie Polski „ludowej”, od zakończenia II wojny światowej do końca rządów Wojciecha Jaruzelskiego. Jasna Góra, jedno z najważniejszych sanktuariów maryjnych na świecie, stanowi duchową stolicę Polaków i centrum pielgrzymek. Od pierwszych lat po wojnie była ośrodkiem obrony narodu i Kościoła katolickiego przed ideologią komunistyczną, odgrywając kluczową rolę w programie milenijnym prymasa Stefana Wyszyńskiego. Jan Paweł II wielokrotnie odwiedzał to miejsce, które stało się symbolem wolności dla Polaków, nawet w obliczu terroru stalinizmu i represji wprowadzonych przez gen. Jaruzelskiego. Działacze „Solidarności” manifestowali tu swoje przywiązanie do religii i tradycji narodowych, mimo że władze Polski „ludowej” starały się je zepchnąć na margines. Sanktuarium stało się przeszkodą w kształtowaniu młodych pokoleń w duchu laickich wartości. Publikacja ukazuje działania instytucji państwowych przeciwko paulinom i klasztorowi, w tym szeroką gamę represji stosowanych przez komunistów, którzy dążyli do ograniczenia wpływu Jasnej Góry na społeczeństwo. Wydarzenia w Częstochowie były obserwowane przez partyjnych liderów, którzy pragnęli marginalizacji lub kontroli tego maryjnego ośrodka.
