Wykłady Erica Griffithsa to błyskotliwa lekcja drobiazgowej lektury, w której krytyk z uwagą analizuje pozornie mało istotne szczegóły, tworząc z nich całe literackie światy. Porusza wielkie idee, miłość, śmierć, cierpienie oraz związki śmiechu z lękiem. Jako krytyk, oferuje sugestywne reinterpretacje kanonicznych dzieł literatury, rzucając wyzwanie tradycyjnym odczytaniom Boskiej komedii, Hamleta czy proz Kafki. Krytykuje Bachtina, polemizuje z Nietzschem i zwraca uwagę na nieuważność czytelników. Griffiths nie tylko podaje odpowiedzi, ale także prowokuje do krytycznego myślenia i zaangażowania w lekturę. Jako mówca słynął z elokwencji i dowcipu, olśniewając słuchaczy przenikliwymi analizami. Skupiał się na kanonie literatury, nie tolerując powierzchowności, przekształcając mętne sentymenty w coś bardziej wyrazistego i użytecznego. W jednym z esejów wyraża przekonanie, że pismo nie oddaje głosu, a mimo to hipnotyzująca obecność autora jest wyczuwalna od pierwszej do ostatniej strony.
