Kryzys wieku średniego, kryzys egzystencjalny, duszące poczucie, że życie nas przerosło. Kryzysy coraz liczniej dotykają naszego życia – prywatnego, społecznego i globalnego – eksperci zaś mówią, że doszliśmy do momentu nieusuwalnego wielokryzysu. Bartłomiej Dobroczyński i Agnieszka Jucewicz dedykują swoje poszukiwania dróg wyjścia z tej sytuacji "wszystkim, którzy czują, że znaleźli się w miejscu, gdzie boli, czasem bardzo, i nie wiadomo, dokąd iść dalej ani co robić, bo stare sposoby radzenia sobie zawodzą". Nawiązując do dorobku wielkich umysłów (ale i tekstów kultury), rysują trajektorię osobistych i zbiorowych kataklizmów, znajdując język dla naszego doświadczenia i sposób na jego "odsamotnienie", a także odrobinę nadziei. "Ta nadzieja nie jest lukrowana. W dodatku żeby ją posiąść, trzeba się ciut wysilić, ale możemy obiecać, że jest osiągalna dla wszystkich" – mówią.
Studiowanie dokonań wybitnych psychologów przybliża do odpowiedzi na
fundamentalne pytania: kim tak naprawdę jesteśmy i jaki sens ma nasza
egzystencja. Wszak psychologia jest jedną z kilku najważniejszych dziedzin,
które od dawna poszukują odpowiedzi na te i im podobne kwestie, chlubiąc się
pluralizmem koncepcji i strategii badawczych, a zarazem borykając się z nimi.
Historia polskiej myśli psychologicznej w syntetyczny sposób pokazuje
narodziny oraz dzieje polskiej psychologii naukowej, stosowanej oraz
psychoanalizy. Autorzy opisują historię polskiej psychologii począwszy od
rozważań o charakterze psychologicznym zawartych w dawnych tekstach naukowych,
przez pierwsze projekty uprawiania psychologii jako samodzielnej dyscypliny
naukowej, po powołanie katedr i pracowni psychologicznych oraz funkcjonowanie
psychologii pozauniwersyteckiej, stosowanej. Monografia prezentuje dzieje
polskiej psychologii do wybuchu drugiej wojny światowej. W nowej wersji
książki dokonaliśmy kilku istotnych modyfikacji, które dotyczą psychologii
stosowanej, eugeniki i psychoanalizy. Niektóre z rozdziałów i podrozdziałów
napisaliśmy od nowa. Znacząco rozbudowaliśmy wiele wątków, w tym
charakterystyki m.in. Abramowskiego, Dąbrowskiego, Heinricha, Ochorowicza,
Szumana. Staraliśmy się uwypuklić kontakty polskich psychologów z innymi
ośrodkami oraz wskazać na relacje z ich zagranicznymi nauczycielami i
kolegami. Tam, gdzie się to dało pokazać – jak choćby w odniesieniu do
Abramowskiego, Dąbrowskiego, Heinricha, Joteyko, Twardowskiego, psychologii
stosowanej czy psychoanalizy – uwzględniliśmy recepcję polskich osiągnięć za
granicą. Staraliśmy się też zaakcentować, że w budowaniu polskiej psychologii
aktywnie uczestniczyli badacze o różnym pochodzeniu etnicznym. W ten sposób
dążyliśmy do opracowania, na ile to możliwe, policentrycznej historii
psychologii. Jednocześnie wystrzegaliśmy się „romantyzacji”, rzetelnie
prezentując wartościowe przykłady intelektualnej i kulturalnej przeszłości
polskiej myśli psychologicznej. Z tekstu
Ta książka nie odpowie na pytania dotyczące sensu życia i świata, ale
uświadomi wam, że macie zupełnie inne problemy, niż sądziliście. Czy wiecie,
jak działają świat, popkultura, media i relacje międzyludzkie? Uważacie, że
wystarczy znać parę prostych zasad, żeby sprawnie poruszać się w
rzeczywistości? Ta książka udowadnia, że się mylicie. Olga Drenda, etnolożka i
antropolożka kultury, oraz Bartłomiej Dobroczyński, psycholog i historyk
psychoanalizy, pokazują, że żyjemy w świecie pozbawionym punkt�w odniesienia,
wydani na pastwę sił, z kt�rych istnienia nie do końca zdajemy sobie sprawę.
Drażnią, prowokują, pozbawiają złudzeń, ale także inspirują do zaglądania pod
podszewkę rzeczywistości. Książkę zainspirowały rozmowy publikowane w
miesięczniku ?Znak? w ramach cyklu Mąciciele o dw�ch głowach.
Coraz częściej ludzie zwracają się do psychologów z problemami, które trudno
nazwać inaczej, niż „kłopoty z duchowością”. Wśród nich na czoło wysuwają się
takie kwestie, jak: poszukiwanie sensu życia i narastające poczucie
egzystencjalnej pustki w globalnym, przeładowanym informacją świecie;
dojmujący brak rytuałów inicjacyjnych w kulturze Zachodu; trudne paradoksy
męskości i kobiecości; możliwość spełnienia w innych systemach religijnych,
niż ten w którym się urodziło; poszukiwanie własnej tożsamości i odbudowa
utraconego poczucia wspólnoty. Bartłomiej Dobroczyński (ur. 1958) – doktor
habilitowany w Instytucie Psychologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Interesuje
się genezą i historią idei nieświadomości, dziejami polskiej myśli
psychologicznej i psychoanalizy, irracjonalizmem, alternatywnymi formami
duchowości, fenomenem New Age oraz kulturą popularną. Jest autorem książek:
New Age (wydanie polskie i włoskie), III Rzesza Popkultury i inne stany, Idea
nieświadomości w polskiej myśli psychologicznej przed Freudem oraz Historia
polskiej myśli psychologicznej (wspólnie z Teresą Rzepą). Stały współpracownik
„Listu” oraz popularnego pisma psychologicznego „Charaktery”.