Zbiór wypowiedzi o polskim teatrze lat 70. i dramacie lat 80. został skomponowany w sposób przemyślany, co wpływa na znaczenia całej pracy. Autor określa pole obserwacji między teatrem śmierci a śmiercią teatru, diagnozując kondycję teatru i rzeczywistości schyłku XX wieku. Z krakowskiego punktu widzenia ujawniają się trzy kluczowe cechy życia teatralnego. Dwie z nich są widoczne od razu: dominacja przestrzeni międzytekstowej, w której toczy się dialog dramatów i spektakli, oraz absolutyzacja awangardowego nakazu wolności twórczej, uzasadniającego różnorodne działania artystyczne. Śmierć Kantora, ostatniego prawdziwego awangardzisty, symbolicznie zamyka historię teatru lat 70. i 80., a także współczesnej kultury, której wymogi awangardowości są reprezentowane przez Wyspiańskiego i Kantora. Trzecia cecha to przeczucie, a następnie wiedza o tym, że ludzki dramat został w XX wieku zmiażdżony przez nie-ludzką formę, będącą wieloodmianową postacią śmierci. To kluczowy problem tej doskonałej książki, w której sztuka teatru przemawia głosem Kasandry — nigdy wysłuchanej.
