Liliana Zganiacz-Mazur Bücher

Dział I - Zagadnienia muzyczne; Muzyka w życiu ludzi I. Podział muzyki II. Aparat wykonawczy utworów muzycznych Muzyka instrumentalna 1. Instrumenty strunowe: a) Instrumenty smyczkowe; b) Instrumenty szarpane; c) Instrumenty klawiszowe 2. Instrumenty dęte: a) Instrumenty dęte drewniane; b) Instrumenty dęte blaszane; c) Organy - akordeon 3. Instrumenty perkusyjne: a) O określonej wysokości dźwięku; b) O nieokreślonej wysokości dźwięku 4. Instrumenty elektryczne 5. Solowa muzyka instrumentalna 6. Zespołowa muzyka instrumentalna: a) Muzyka kameralna; b) Muzyka orkiestrowa Muzyka wokalna 1. Solowa muzyka wokalna 2. Chór a cappella Muzyka wokalno - instrumentalna III. Elementy dzieła muzycznego: a)elementy główne; b)elementy poboczne (wtórne) IV. Budowa utworu muzycznego V. Zasady kształtowania utworu muzycznego: a) zasada podobieństwa; b) zasada kontrastu Dział II - formy muzyczne I. Pieśń zwrotkowa II. Trzyczęściowa forma aba III.rondo

Książka przedstawia stu najwybitniejszych kompozytorów wszystkich epok, wybranych na podstawie ich znaczenia w historii muzyki oraz wpływu na jej rozwój. Autorzy są uporządkowani alfabetycznie, od Isaaca Albéniza do Władysława Żeleńskiego, obejmując okres od renesansu, reprezentowanego przez Mikołaja Gomółkę czy Giovanniego P. da Palestrinę, aż po twórców współczesnych, takich jak Krzysztof Penderecki i John Cage. W publikacji znalazły się postacie z różnych krajów europejskich oraz z Ameryki, w tym kompozytorzy fińscy i brazylijscy. Każdy twórca jest przedstawiony w sposób wszechstronny; obok biografii zawarta jest ich pełna twórczość artystyczna, podzielona na trzy działy: muzykę wokalno-instrumentalną, instrumentalną i wokalną. Dodatkowo uwzględniono ich działalność literacką oraz obecność w malarstwie i filmie. Książka jest przeznaczona dla szerokiego kręgu odbiorców, a jej przystępny styl sprawia, że jest przydatna w edukacji muzycznej. Mniej znane terminy muzyczne są objaśnione na końcu książki, a plastyczny opis kompozytorów oraz anegdoty sprawiają, że stają się oni bardziej ludzcy i bliscy współczesnemu czytelnikowi.

Dział I - Formy muzyczne I. Faktura utworu muzycznego: faktura polifoniczna (wielogłosowa) - faktura homofoniczna(jednogłosowa) - faktura polifonizująca - faktura homofonizująca II. Formy polifoniczne III. Suita barokowa IV. Wariacje i technika wariacyjna V. Allegro sonatowe VI. Formy jednoczęściowe i cykliczne VII. Kompozytorzy popularnych etiud i sonatin: VIII. Muzyka absolutna i programowa XII. Muzyka sceniczna: muzyka baletowa - muzyka operowa - muzyka operetkowa - muzyka musicalowa Dział II - Tańce I. Tańce stylizowane: bolero - gawot - menuet - polka - tarantella - walc - marsz II. Polskie tańce ludowe i stylizowane: polonez - krakowiak - oberek - kujawiak - mazur - mazurek III. Stylizacja muzyki ludowej różnych narodów

ABC - Tańce to kolejna publikacja z cyklu Biblioteczka Ucznia, wydana przez Wydawnictwo Muzyczne CONTRA. Książka przedstawia tańce w sposób wszechstronny, uporządkowane alfabetycznie, z uwzględnieniem ich cech charakterystycznych, genezy oraz stylizacji. Rozróżnia dwa podstawowe typy tańców: użytkowe, które służą zabawie towarzyskiej, oraz stylizowane. Stylizacja to wykorzystanie środków charakterystycznych dla innej epoki lub indywidualnych cech twórcy, jak w przypadku Sergiusza Prokofiewa, który stylizował swoją I Symfonię w duchu Haydna, czy Maurice'a Ravela, który stworzył Tzigane w stylu muzyki cygańskiej. Książka zawiera szkic historyczny, obejmujący rozwój muzyki od czasów prymitywnych po współczesność, a także opisuje balet jako formę teatralną. Tańce są przedstawione w kontekście różnych epok, z datami życia kompozytorów oraz datami powstania ich dzieł. Publikacja jest skierowana do szerokiego grona odbiorców, a materiał jest podany w przystępny sposób, co czyni ją przyjemną w lekturze. Stylizacja jest traktowana źródłowo, co czyni książkę wartościowym narzędziem w nauczaniu literatury muzycznej w szkołach muzycznych oraz w pracy pedagogicznej w ogólnokształcących placówkach edukacyjnych.

Muzyka dawna średniowiecze Renesans, czyli odrodzenie Formy muzyki renesansowej: muzyka religijna, muzyka świecka, muzyka instrumentalna Europejscy kompozytorzy XVI wieku, polscy kompozytorzy XVI wieku Barok Formy muzyczne epoki baroku: faktura instrumentalna, faktura wokalno-instrumentalna J.S. Bach, G.F. Haendel Barokowa muzyka skrzypcowa, klawesyniści francuscy, kompozytorzy polskiego baroku Klasycyzm J. Haydn, W.A. Mozart, L.v. Beethoven kompozytorzy polscy Romantyzm Formy romantyczne C.M.v. Weber, F. Schubert, R.Schumann, F. Mendelssohn-Bartholdy, F. Chopin Impresjonizm C. Ddebussy, M. Ravel Neoromantyzm w muzyce J. Brahms, R. Wagner, R. Strauss Kompozytorzy xix wieku Kompozytorzy francuscy: Ch. Gounod, C. Franck, E. Lalo, L. Delibes, G. Bizet, C. Saint-Saëns, J. Massenet, P. Dukas Kompozytorzy polscy: K. Kurpiński, I. Komorowski, A. Zarzycki, J. Zarębski Muzyka skrzypcowa: N. Paganini, K. Lipiński, H. Wieniawski, P. Sarasate, F. Kreisler Muzyka operowa: D. Auber, G. Rossini, G. Donizetti, V. Bellini, G. Verdi, R. Leoncavallo,G. Puccini, P. Mascagni Muzyka operetkowa: J. Offenbach, J. Strauss (ojciec), J. Strauss (syn), F. Lehár, I. Kálmán.

Książka zatytułowana Leksykon Kompozytorów jest kolejną pozycją cyklu ABC. Zamierzeniem było umieszczenie w niej jak najwięcej sylwetek kompozytorów polskich i obcych oraz ich związki z Polską (zawiera ponad 3.500 twórców). Informacje o nich mają charakter skrótowy, encyklopedyczny. Opisując kompozytora przyjęta została określona kolejność: najpierw najważniejsze cechy jego działalności, dane z życiorysu, następnie ogólne dane o stylu jego dzieł muzycznych i najważniejsze kompozycje. Wyszczególnienie utworów autorów obcych podkreśla ich nawiązanie do polskiej tradycji muzycznej i wykorzystania w swych dziełach pieśni i rytmów polskich tańców narodowych (np. poloneza, mazura). Przy utworach symfonicznych, instrumentalnych i wokalno- instrumentalnych podane są daty ich napisania lub wydania drukiem (rzadziej wykonania). Po tytule dzieła scenicznego podana jest data prapremiery oryginalnej albo powstania utworu; w przypadku wystawienia jego w Polsce także tytuł i data polskiej premiery. Objaśnienia skrótów umieszczone są w indeksie znajdującym się w końcowej części książki. Leksykon Kompozytorów przeznaczony jest dla szerokiego kręgu odbiorców przekazuje on wiadomości dotyczące twórców na przestrzeni dziejów. Szczególnie istotny jest dla uczniów szkół muzycznych, bowiem podana wiedza będzie im niewątpliwie pomocna przy wykonywaniu dzieł twórców z różnych epok.

Muzyka w II połowie XIX wieku obejmuje różnorodne narodowe szkoły. W Rosji wyróżniają się kompozytorzy tacy jak M. Glinka, M. Bałakiriew, A. Borodin, M. Musorgski, N. Rimski-Korsakow, C. Cui oraz P. Czajkowski. W Czechach dominują B. Smetana i A. Dvořák, a na Węgrzech F. Liszt. Szkoła hiszpańska reprezentowana jest przez I. Albéniza, E. Granadosa i M. de Fallę, natomiast Norwegię reprezentuje E. Grieg, a Polskę S. Moniuszko. Wśród rosyjskich kompozytorów znajdują się A. Rubinstein i A. Skriabin, a w Polsce Z. Noskowski oraz J. K. Gall. Muzyka przełomu XIX i XX wieku to m.in. twórczość W. Zeleńskiego, S. Niewiadomskiego, F. Nowowiejskiego i M. Karłowicza. W XX wieku pojawiają się różne kierunki, takie jak skala dwunastodźwiękowa, dodekafonia, aleatoryzm, ekspresjonizm, muzyka elektroniczna i konkretna. Węgierscy kompozytorzy, tacy jak Z. Kodály i B. Bartók, oraz rosyjscy, w tym I. Strawiński i D. Szostakowicz, wprowadzają nowe nurty. Współczesna muzyka obejmuje twórczość E. Satie, A. Schönberga, J. Cage'a oraz polskich kompozytorów, takich jak W. Lutosławski, K. Penderecki i G. Bacewicz, którzy kształtują współczesne brzmienia.